Pərakəndə şeir 210

رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماندهایهوی عندلیبان در گلستانم نماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 211

روز قسمت چون ادا فهمی به ابرو داده انددلربایی را به آن چشم سخنگو داده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 241

نشأه دیوانگی تکلیف باغم می کندنوبهاران روغن گل در چراغم می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 240

گر زند آتش به جان رویش چنین آیینه رازود خواهد کرد خاکسترنشین آیینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 241

از سرشک تلخ خود باشد شراب ناب ماچون زمین شور از خود می تراود آب ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 245

صبح بر خورشید می لرزد ز آه سرد ماکوه می دزدد کمر در زیر بار درد ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 248

از ملامتگر نیندیشد دل افگار ماشور محشر خنده کبکی است در کهسار ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 252

در نظر واکردنی گردید طی پرواز ماچون شرر در نقطه انجام بود آغاز ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 255

تا خرام قامت او برد از سر هوش ماپشت بر دیوار چون محراب ماند آغوش ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 257

آهوان را در کمند آورد چشم پاک ماشد چو مجنون دیده ما حلقه فتراک ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 266

ناامیدی بر دهد اشکی که می‌باریم مارزق قانون می‌شود تخمی که می‌کاریم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 269

امید وقت خوش از جمع دیوان داشتم، غافلکه تصحیح دواوین، خونی اوقات من گردد!

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 276

از تحمل خصم را هموار می سازیم ماخار بی گل را گل بی خار می سازیم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 289

ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شدلب پرشکوه گردد چون صدف خالی ز گوهر شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 290

ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشدازین گلشن گل آن چیند که دستش زیر سر باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 292

رهین منت درمان شدن آسان نمی باشدطلای بی غشی چون درد بی درمان نمی باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 293

چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشدکه عاشق هر دو عالم را به یک نظاره می بخشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 320

ز سختی های دوران دیده بینا شود پیداشرار زنده دل از آهن (و) خارا شود پیدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 325

اشک ما آتش حل کرده به دامن دارددانه سوختگان برق به خرمن دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 325

هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدانواسنجی چو من در روزگاری می‌شود پیدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 331

قطع امید ازان زلف دوتا نتوان کرددامن دولت جاوید رها نتوان کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 343

دو دل شوم چو به زلفش مرا نگاه افتدچو رهروی که رهش بر سر دو راه افتد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 350

ز خط صفا لب میگون یار پیدا کردبهار نشأه این باده را دوبالا کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 360

به دل علاقه نداریم تا به جان چه رسدگذشته ایم ز خود تا به دیگران چه رسد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 359

Vurma daş qəlbin önündə daşa öz gövhərini,Çəkmə hər bir qaralan aynaya öz cövhərini.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 361

مس وجود مرا درد کیمیا باشدطلای بی غش من درد بی دوا باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 370

به تیغ هر که شود کشته پایدار شودرسد چو قطره به دریا یکی هزار شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 373

فیض در دامن صحرای جنون می باشدخاک این بادیه آغشته به خون می باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 381

خلد تسخیر دل اهل محبت نکندبرق در بوته خاشاک اقامت نکند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 390

چون لاله هر که باده حمرا نمی زندجوش نشاط چون خم صهبا نمی زند

Saib Təbrizi1 dəq