Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماندهایهوی عندلیبان در گلستانم نماند
Pərakəndə şeir 211روز قسمت چون ادا فهمی به ابرو داده انددلربایی را به آن چشم سخنگو داده اند
Pərakəndə şeir 241نشأه دیوانگی تکلیف باغم می کندنوبهاران روغن گل در چراغم می کند
Qəzəl 240گر زند آتش به جان رویش چنین آیینه رازود خواهد کرد خاکسترنشین آیینه را
Qəzəl 241از سرشک تلخ خود باشد شراب ناب ماچون زمین شور از خود می تراود آب ما
Qəzəl 245صبح بر خورشید می لرزد ز آه سرد ماکوه می دزدد کمر در زیر بار درد ما
Qəzəl 248از ملامتگر نیندیشد دل افگار ماشور محشر خنده کبکی است در کهسار ما
Qəzəl 252در نظر واکردنی گردید طی پرواز ماچون شرر در نقطه انجام بود آغاز ما
Qəzəl 255تا خرام قامت او برد از سر هوش ماپشت بر دیوار چون محراب ماند آغوش ما
Qəzəl 257آهوان را در کمند آورد چشم پاک ماشد چو مجنون دیده ما حلقه فتراک ما
Qəzəl 266ناامیدی بر دهد اشکی که میباریم مارزق قانون میشود تخمی که میکاریم ما
Pərakəndə şeir 269امید وقت خوش از جمع دیوان داشتم، غافلکه تصحیح دواوین، خونی اوقات من گردد!
Qəzəl 276از تحمل خصم را هموار می سازیم ماخار بی گل را گل بی خار می سازیم ما
Pərakəndə şeir 289ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شدلب پرشکوه گردد چون صدف خالی ز گوهر شد
Pərakəndə şeir 290ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشدازین گلشن گل آن چیند که دستش زیر سر باشد
Pərakəndə şeir 292رهین منت درمان شدن آسان نمی باشدطلای بی غشی چون درد بی درمان نمی باشد
Pərakəndə şeir 293چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشدکه عاشق هر دو عالم را به یک نظاره می بخشد
Qəzəl 320ز سختی های دوران دیده بینا شود پیداشرار زنده دل از آهن (و) خارا شود پیدا
Pərakəndə şeir 325اشک ما آتش حل کرده به دامن دارددانه سوختگان برق به خرمن دارد
Qəzəl 325هَزاران همچو بلبل هر بهاری میشود پیدانواسنجی چو من در روزگاری میشود پیدا
Pərakəndə şeir 331قطع امید ازان زلف دوتا نتوان کرددامن دولت جاوید رها نتوان کرد
Pərakəndə şeir 343دو دل شوم چو به زلفش مرا نگاه افتدچو رهروی که رهش بر سر دو راه افتد
Pərakəndə şeir 350ز خط صفا لب میگون یار پیدا کردبهار نشأه این باده را دوبالا کرد
Pərakəndə şeir 360به دل علاقه نداریم تا به جان چه رسدگذشته ایم ز خود تا به دیگران چه رسد
Qəzəl 359Vurma daş qəlbin önündə daşa öz gövhərini,Çəkmə hər bir qaralan aynaya öz cövhərini.
Pərakəndə şeir 361مس وجود مرا درد کیمیا باشدطلای بی غش من درد بی دوا باشد
Pərakəndə şeir 370به تیغ هر که شود کشته پایدار شودرسد چو قطره به دریا یکی هزار شود
Pərakəndə şeir 373فیض در دامن صحرای جنون می باشدخاک این بادیه آغشته به خون می باشد
Pərakəndə şeir 381خلد تسخیر دل اهل محبت نکندبرق در بوته خاشاک اقامت نکند
Pərakəndə şeir 390چون لاله هر که باده حمرا نمی زندجوش نشاط چون خم صهبا نمی زند