Pərakəndə şeir 588

ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشیاز خنده تو شور قیامت نمکچشی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 590

محبت چون کند زورآزماییشکست آرد به قلب مومیایی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 600

خود را به عشق کم ز خودی متهم مکنآیینه هست، بر نگه خود ستم مکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 608

می به جامم می کند چشم خمارآلود توگل به طرحم می دهد روی بهارآلود تو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 618

مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 617

اگر چه عشق به ظاهر خراب کرد مراز روی گرم، پر از آفتاب کرد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 628

به تنهایی گل از وصل گلستان می توان چیدنکه بی شرمی است گل در پیش چشم باغبان چیدن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 630

نمی آیی، نمی خوانی، نمی جویی خبر از منخدا ناکرده در دل رنجشی داری مگر از من؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 643

چه حاجت است به گلگونه، روی گلگون را؟نشسته است به خون هیچ ساده دل خون را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 645

ز داغ نیست محابا به درد ساخته راکه آتش است گلستان، زر گداخته را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 650

از کجی ناخنه دیده انور گردیراست شو راست که سرو لب کوثر گردی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 648

دوام نیست چو ایام گل جوانی راشتاب خنده برق است شادمانی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 658

زهاد را به حلقه رندان چه می بری؟این خار خشک را به گلستان چه می بری

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 660

ز نوبهار شود چون شکفته لاله ما؟که خون مرده کند باده را پیاله ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 666

مرا ز نشأه می ساخت کامیاب هواکه هست داروی بیهوشی شراب هوا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 672

غم حساب ندارم ز میْ‌پرستی‌هاکه نیست قابل تعبیر، خواب مستی‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 679

می به جامم می کند چشم خمارآلود توگل به طرحم می دهد روی بهارآلود تو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 680

روی تو غنچه ساخت گل آفتاب رادر هم شکست کوکبه ماهتاب را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 687

می فارغ از جهان مکرر کند ترادر هر پیاله عالم دیگر کند ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 688

سرگشته چند فکر پریشان کند ترا؟در خانه گردبد بیابان کند ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 695

خط تلخ ساخت آن دهن همچو قند رااین مور برد چاشنی نوشخند را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 720

غمگین نیم که خلق شمارند بد مرانزدیک می کند به خدا، دست رد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 725

پیچیده درد هجر تو بر یکدگر مراشاید غلط به نامه کند نامه بر مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 762

داغ است لاله زار دل دردمند ماخواند نوا به آتش سوزان سپند ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 768

دوری ز خلق، باغ و بهارست پیش مادامان دشت، دامن یارست پیش ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 792

آمد خزان و تر نشد از می گلوی مارنگی درین بهار نیامد به روی ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 856

نیست غم نان و آب، گوشه نشین رادر رحم آماده است رزق، جنین را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 891

نکند باده شب، سوختگان را سیرابتشنه در خواب شود تشنه تر از خوردن آب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 895

به نگاهی دل خون گشته ما را دریاببه چراغی سر خاک شهدا را دریاب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 910

عرق‌فشانی آن گلعذار را دریابستاره‌ریزی صبح بهار را دریاب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq