Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشیاز خنده تو شور قیامت نمکچشی
Pərakəndə şeir 590محبت چون کند زورآزماییشکست آرد به قلب مومیایی
Pərakəndə şeir 600خود را به عشق کم ز خودی متهم مکنآیینه هست، بر نگه خود ستم مکن
Pərakəndə şeir 608می به جامم می کند چشم خمارآلود توگل به طرحم می دهد روی بهارآلود تو
Pərakəndə şeir 618مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن
Qəzəl 617اگر چه عشق به ظاهر خراب کرد مراز روی گرم، پر از آفتاب کرد مرا
Pərakəndə şeir 628به تنهایی گل از وصل گلستان می توان چیدنکه بی شرمی است گل در پیش چشم باغبان چیدن
Pərakəndə şeir 630نمی آیی، نمی خوانی، نمی جویی خبر از منخدا ناکرده در دل رنجشی داری مگر از من؟
Qəzəl 643چه حاجت است به گلگونه، روی گلگون را؟نشسته است به خون هیچ ساده دل خون را
Qəzəl 645ز داغ نیست محابا به درد ساخته راکه آتش است گلستان، زر گداخته را
Pərakəndə şeir 650از کجی ناخنه دیده انور گردیراست شو راست که سرو لب کوثر گردی
Qəzəl 648دوام نیست چو ایام گل جوانی راشتاب خنده برق است شادمانی را
Pərakəndə şeir 658زهاد را به حلقه رندان چه می بری؟این خار خشک را به گلستان چه می بری
Qəzəl 660ز نوبهار شود چون شکفته لاله ما؟که خون مرده کند باده را پیاله ما
Qəzəl 666مرا ز نشأه می ساخت کامیاب هواکه هست داروی بیهوشی شراب هوا
Qəzəl 672غم حساب ندارم ز میْپرستیهاکه نیست قابل تعبیر، خواب مستیها
Pərakəndə şeir 679می به جامم می کند چشم خمارآلود توگل به طرحم می دهد روی بهارآلود تو
Qəzəl 680روی تو غنچه ساخت گل آفتاب رادر هم شکست کوکبه ماهتاب را
Qəzəl 687می فارغ از جهان مکرر کند ترادر هر پیاله عالم دیگر کند ترا
Qəzəl 688سرگشته چند فکر پریشان کند ترا؟در خانه گردبد بیابان کند ترا
Qəzəl 695خط تلخ ساخت آن دهن همچو قند رااین مور برد چاشنی نوشخند را
Qəzəl 720غمگین نیم که خلق شمارند بد مرانزدیک می کند به خدا، دست رد مرا
Qəzəl 725پیچیده درد هجر تو بر یکدگر مراشاید غلط به نامه کند نامه بر مرا
Qəzəl 762داغ است لاله زار دل دردمند ماخواند نوا به آتش سوزان سپند ما
Qəzəl 768دوری ز خلق، باغ و بهارست پیش مادامان دشت، دامن یارست پیش ما
Qəzəl 792آمد خزان و تر نشد از می گلوی مارنگی درین بهار نیامد به روی ما
Qəzəl 856نیست غم نان و آب، گوشه نشین رادر رحم آماده است رزق، جنین را
Qəzəl 891نکند باده شب، سوختگان را سیرابتشنه در خواب شود تشنه تر از خوردن آب
Qəzəl 895به نگاهی دل خون گشته ما را دریاببه چراغی سر خاک شهدا را دریاب
Qəzəl 910عرقفشانی آن گلعذار را دریابستارهریزی صبح بهار را دریاب