Pərakəndə şeir 8

پیش رویش چون کنم منع از گرستن دیده را؟چون کنم در شیشه این سیماب آتش دیده را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 12

کام خود از کوشش امید می گیریم مابخت اگر باشد نبات از بید می گیریم ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 17

بوی پیراهن دلیلِ راه شد یعقوب راهست از طالب فزون دردِ طلب مطلوب را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 18

به خودسازی بدل کن ای سیه دل خانه سازی راکه جز گرد کدورت نیست حاصل خاکبازی را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 18

من ملایم کردم از آه آسمانِ سخت رانرم از آتش می‌توان کردن کمانِ سخت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 24

نه چنان تنگ گرفته است دل تنگ مراکه برآرد ز کدورت می گلرنگ مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 27

می‌کند گلگل نگه رخسارِ خندانِ تراگل ز چیدن بیش می‌گردد گلستانِ ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 31

نیست ممکن رام‌کردن چشمِ جادوی تراسایه می‌بوسد زمین از دور، آهوی ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 36

می می چکد از آب و هوای صفی آبادجامی است پر از باده بنای صفی آباد

Saib TəbriziQəsidə3 dəq
Pərakəndə şeir 46

(حاجت از خاک مراد در میخانه طلبدم همت ز لب خامش پیمانه طلب)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 47

می‌گدازد خونِ گرمم نشترِ فَصّاد رامی‌کند از آب عریان، دشنهٔ فولاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 49

شیوه ما گرد جانان بی خبر گردیدن استگرد دل گردیدن ما گرد سر گردیدن است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 49

چشمِ حیران ساخت رویش خطِ مُشک‌اندود راآه ازین آتش که در زنجیر دارد دود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 51

نیست حاجت دیده‌بان حسنِ عتاب‌آلود رادور باش از خود بود حسن حجاب‌آلود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 52

خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش رابه دست بوسه دهم خاک آستانش را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 54

ز ناز بوسه لب دلستان نداد مرابه لب رسید مرا جان و جان نداد مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 56

سلاح جوهر ذاتی است شیرمردان راچه حاجت است به شمشیر تیزدستان را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 57

ز جلوه تو حیاتی است خاکساران راکه خون مرده شمارند آب حیوان را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 61

نیست از سنگِ ملامت غم سرِ پر شور راکس نترسانده است از رطلِ گران مخمور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 63

باقی به حق، ز خویش فنا می کند ترااز عشق غافلی که چها می کند ترا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 66

کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟ظاهر کند به عالمیان پستی مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 67

مُهرِ خاموشی کند کوته‌زبان تقریر رااین سپر دندانه می‌سازد دمِ شمشیر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 73

داغ مشکینم که ناف لاله ها را سوخته استاز تب غیرت گل خورشید را افروخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 74

در غلط می افکند هر دم سپند بزم راعکس رخسارت ز بس آیینه را افروخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 74

نیست از رازِ نهانِ من خبر جاسوس رانبضِ من بندِ زبان گردید جالینوس را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 80

نوشِ این غمخانه در دنبال دارد نیش راشکوه‌ای از تلخکامی نیست دوراندیش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 81

از صفای دل نباشد حاصلی درویش رانان به خون تر می‌شود صبحِ صداقت‌کیش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 84

چشم ما طرفی کز آن رخسار آتشناک بستکی سمندر از وصال شعله بی باک بست؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 87

خوشدلی فرش است در هر جا شراب و ساز هستغم نگردد گرد آن محفل که غم پرداز هست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 87

غنچه‌سان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش راپرهٔ قفلِ خموشی کن زبانِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq