Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
پیش رویش چون کنم منع از گرستن دیده را؟چون کنم در شیشه این سیماب آتش دیده را؟
Pərakəndə şeir 12کام خود از کوشش امید می گیریم مابخت اگر باشد نبات از بید می گیریم ما
Qəzəl 17بوی پیراهن دلیلِ راه شد یعقوب راهست از طالب فزون دردِ طلب مطلوب را
Pərakəndə şeir 18به خودسازی بدل کن ای سیه دل خانه سازی راکه جز گرد کدورت نیست حاصل خاکبازی را
Qəzəl 18من ملایم کردم از آه آسمانِ سخت رانرم از آتش میتوان کردن کمانِ سخت را
Pərakəndə şeir 24نه چنان تنگ گرفته است دل تنگ مراکه برآرد ز کدورت می گلرنگ مرا
Qəzəl 27میکند گلگل نگه رخسارِ خندانِ تراگل ز چیدن بیش میگردد گلستانِ ترا
Qəzəl 31نیست ممکن رامکردن چشمِ جادوی تراسایه میبوسد زمین از دور، آهوی ترا
Qəsidə 36می می چکد از آب و هوای صفی آبادجامی است پر از باده بنای صفی آباد
Pərakəndə şeir 46(حاجت از خاک مراد در میخانه طلبدم همت ز لب خامش پیمانه طلب)
Qəzəl 47میگدازد خونِ گرمم نشترِ فَصّاد رامیکند از آب عریان، دشنهٔ فولاد را
Pərakəndə şeir 49شیوه ما گرد جانان بی خبر گردیدن استگرد دل گردیدن ما گرد سر گردیدن است
Qəzəl 49چشمِ حیران ساخت رویش خطِ مُشکاندود راآه ازین آتش که در زنجیر دارد دود را
Qəzəl 51نیست حاجت دیدهبان حسنِ عتابآلود رادور باش از خود بود حسن حجابآلود را
Pərakəndə şeir 52خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش رابه دست بوسه دهم خاک آستانش را
Pərakəndə şeir 54ز ناز بوسه لب دلستان نداد مرابه لب رسید مرا جان و جان نداد مرا
Pərakəndə şeir 56سلاح جوهر ذاتی است شیرمردان راچه حاجت است به شمشیر تیزدستان را؟
Pərakəndə şeir 57ز جلوه تو حیاتی است خاکساران راکه خون مرده شمارند آب حیوان را
Qəzəl 61نیست از سنگِ ملامت غم سرِ پر شور راکس نترسانده است از رطلِ گران مخمور را
Pərakəndə şeir 63باقی به حق، ز خویش فنا می کند ترااز عشق غافلی که چها می کند ترا
Pərakəndə şeir 66کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟ظاهر کند به عالمیان پستی مرا
Qəzəl 67مُهرِ خاموشی کند کوتهزبان تقریر رااین سپر دندانه میسازد دمِ شمشیر را
Pərakəndə şeir 73داغ مشکینم که ناف لاله ها را سوخته استاز تب غیرت گل خورشید را افروخته است
Pərakəndə şeir 74در غلط می افکند هر دم سپند بزم راعکس رخسارت ز بس آیینه را افروخته است
Qəzəl 74نیست از رازِ نهانِ من خبر جاسوس رانبضِ من بندِ زبان گردید جالینوس را
Qəzəl 80نوشِ این غمخانه در دنبال دارد نیش راشکوهای از تلخکامی نیست دوراندیش را
Qəzəl 81از صفای دل نباشد حاصلی درویش رانان به خون تر میشود صبحِ صداقتکیش را
Pərakəndə şeir 84چشم ما طرفی کز آن رخسار آتشناک بستکی سمندر از وصال شعله بی باک بست؟
Pərakəndə şeir 87خوشدلی فرش است در هر جا شراب و ساز هستغم نگردد گرد آن محفل که غم پرداز هست
Qəzəl 87غنچهسان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش راپرهٔ قفلِ خموشی کن زبانِ خویش را