Pərakəndə şeir 87

خوشدلی فرش است در هر جا شراب و ساز هستغم نگردد گرد آن محفل که غم پرداز هست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 87

غنچه‌سان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش راپرهٔ قفلِ خموشی کن زبانِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 88

حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش رابشکند بهرِ شگون اول کلاهِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 93

پنجه غیرت دل پرویز را در هم شکستهر کجا حرفی ز شیرین کاری فرهاد رفت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 94

به این عنوان اگر قامت کشد سرو دلارایتنماید طوق قمری جلوه خلخال در پایت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 104

شور دریای وجود از سر پرشور من استرقص مینای فلک از می پرزور من است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 111

دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل رادر کنارِ بحر باشد خوابِ سنگین سیل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 115

مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاستکمند وحدت من چارموجه دریاست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 120

عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مراآهوان از چشم نگذارند صیاد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 123

خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مراچون سگان در صبح دامِ خواب می‌گیرد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 124

سخن بلند چو گردد به وحی مقرون استاتاقه سر مصحف کلام موزون است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 126

چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مراتابِ آن موی میان بی‌تاب می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 132

جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیستدر نامه ما یک سر مو سهو قلم نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 134

سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرادرد و داغِ عشق باغ و بوستانی شد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 138

نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مراباغ‌های دلگشا در زیرِ پر باشد مرا

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Pərakəndə şeir 139

سرکشم ز ابر بهاری گذشته استشراب من از خوشگواری گذشته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 140

غم پوشش برونم را گرفته استخیال نان درونم را گرفته است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 144

چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مراصد بدخشان اشکِ خونین در کنار آید مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 145

سرو را از جلوه مستانه از جا می‌بردخنده او تلخ‌کامی را ز صهبا می‌برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 150

خیال طره او در دل خراب گذشتچه موج بود که مستانه بر حباب گذشت

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 150

شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مراکشتی از باد مخالف گشت بی لنگر مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 153

نیست ظرف باده توحید، مخمور مرامی کند حلاجی این می مغز منصور مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 156

نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرااره گر بر سر گذارد چین ابرویش مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 158

از بهار افزود شور عشق چون بلبل مراخامه مشق جنون گردید چوب گل مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 159

می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرانیست چون ریگ روان آسایش منزل مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 162

تا عارضت ز آتش می برفروخته استبر آسمان ستاره خورشید سوخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 163

زلفت که همچو شام غریبان گرفته استصبح نشاط در ته دامان گرفته است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 163

پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مراشمع کافوری است بیداری شبستان مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 166

خال تو ریشه در شکرستان دوانده استدر خط سبز، شهپر طوطی رسانده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 169

آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده استخود را به زیر بال سمندر کشیده است

Saib Təbrizi1 dəq