Pərakəndə şeir 170

دارد سری به کاکل او هر سری که هستدربند اوست هر دل غم پروری که هست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 170

سبز می گردد روان چون آب از ماندن مراخضر نتواند به آب زندگی راندن مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 178

رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت استخط گرد گل روی تو دیوار بهشت است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 181

باعثِ آزار شد ترکِ دل‌آزاری مراتختهٔ مشقِ حوادث کرد همواری مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 182

از وصل، ملال دل خرم نمکین استدر دامن گل گریه شبنم نمکین است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 188

تا به برگ سبز، خط او چمن را یاد کردباغبان از خرمی گل را مبارک باد کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 191

(در گلستانی که روید دام چون سنبل ز خاکبلبل دون همت ما میل پروازی نکرد)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 194

بر گل رخسار او تا زلف پیچ و تاب زدشهپر پروانه سیلی بر رخ مهتاب زد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 196

نیست پروای فنای خود دل وارسته راتیغ خضر راه باشد دست از جان شسته را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 198

از فضولی چشم بستم خار و گل همرنگ شدگوش را کردم گران، هر نغمه سیرآهنگ شد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 198

از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته راچون صدف کن پرده داری گوهر ناسفته را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 206

زخم گستاخم لب تیغ شهادت می‌مکدشبنم من خون خورشید قیامت می‌مکد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 209

یادگار عشق داغی در دل دیوانه ماندشمع رفت از انجمن، خاکستر پروانه ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 208

کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده راپایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 217

نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه رادیده شیرست کرم شبچراغ این بیشه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 221

می گذارد کفش هر کس پیش پای میهماندر لباس خدمت اظهار ملالت می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 221

نیست در طالع قدوم میهمان این خانه راسیل بردارد مگر از خاک، این ویرانه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 225

کدامین سینه مجروح مهمان تو می گردد؟که شور حشر بر گرد نمکدان تو می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 225

کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه راسوختن شد باعث نشو و نما این دانه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 228

خطش خورشید را در دامگاه هاله می آردرخ او جام می را در لباس لاله می آرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 230

نهال قامت او کی مرا از خاک بردارد؟که چون نقش قدم افتاده ای در هر گذر دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 231

خطر از قاطعان راه، رهبر بیشتر داردکه پیرو پیش رو از پیشرو دایم سیر دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 235

چه زنگ از خاطر من دیده نمناک بردارد؟چه گرد از روی برگ تاک، اشک تاک بردارد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 239

کسی چون چشم ازان رخسار آتشناک برگیرد؟که انگشت از اشارت کردنش چون شمع درگیرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 239

شوق دیدار تو می بخشد نظر آیینه رامی دهد در بیضه فولاد پر آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 251

یاد ایامی که رویش را بهار شرم بودبا حیا هنگامه نظاره او گرم بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 252

چشم من دایم سپند آتش رخساره بودچون شرر تا چشم وا کردم دلم آواره بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 251

تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر مالنگ سازد خویش را آهوی آهوگیر ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 261

آنچه آن روی لطیف از سایه مژگان کشیدکی عذار ماه مصر از سیلی اخوان کشید؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 263

گل نشکفته من در چمن هرگز نمی‌خوابدبه شبنم در ته یک پیرهن هرگز نمی‌خوابد

Saib Təbrizi1 dəq