Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دارد سری به کاکل او هر سری که هستدربند اوست هر دل غم پروری که هست
Qəzəl 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مراخضر نتواند به آب زندگی راندن مرا
Pərakəndə şeir 178رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت استخط گرد گل روی تو دیوار بهشت است
Qəzəl 181باعثِ آزار شد ترکِ دلآزاری مراتختهٔ مشقِ حوادث کرد همواری مرا
Pərakəndə şeir 182از وصل، ملال دل خرم نمکین استدر دامن گل گریه شبنم نمکین است
Pərakəndə şeir 188تا به برگ سبز، خط او چمن را یاد کردباغبان از خرمی گل را مبارک باد کرد
Pərakəndə şeir 191(در گلستانی که روید دام چون سنبل ز خاکبلبل دون همت ما میل پروازی نکرد)
Pərakəndə şeir 194بر گل رخسار او تا زلف پیچ و تاب زدشهپر پروانه سیلی بر رخ مهتاب زد
Qəzəl 196نیست پروای فنای خود دل وارسته راتیغ خضر راه باشد دست از جان شسته را
Pərakəndə şeir 198از فضولی چشم بستم خار و گل همرنگ شدگوش را کردم گران، هر نغمه سیرآهنگ شد
Qəzəl 198از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته راچون صدف کن پرده داری گوهر ناسفته را
Pərakəndə şeir 206زخم گستاخم لب تیغ شهادت میمکدشبنم من خون خورشید قیامت میمکد
Pərakəndə şeir 209یادگار عشق داغی در دل دیوانه ماندشمع رفت از انجمن، خاکستر پروانه ماند
Qəzəl 208کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده راپایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را
Qəzəl 217نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه رادیده شیرست کرم شبچراغ این بیشه را
Pərakəndə şeir 221می گذارد کفش هر کس پیش پای میهماندر لباس خدمت اظهار ملالت می کند
Qəzəl 221نیست در طالع قدوم میهمان این خانه راسیل بردارد مگر از خاک، این ویرانه را
Pərakəndə şeir 225کدامین سینه مجروح مهمان تو می گردد؟که شور حشر بر گرد نمکدان تو می گردد
Qəzəl 225کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه راسوختن شد باعث نشو و نما این دانه را
Pərakəndə şeir 228خطش خورشید را در دامگاه هاله می آردرخ او جام می را در لباس لاله می آرد
Pərakəndə şeir 230نهال قامت او کی مرا از خاک بردارد؟که چون نقش قدم افتاده ای در هر گذر دارد
Pərakəndə şeir 231خطر از قاطعان راه، رهبر بیشتر داردکه پیرو پیش رو از پیشرو دایم سیر دارد
Pərakəndə şeir 235چه زنگ از خاطر من دیده نمناک بردارد؟چه گرد از روی برگ تاک، اشک تاک بردارد؟
Pərakəndə şeir 239کسی چون چشم ازان رخسار آتشناک برگیرد؟که انگشت از اشارت کردنش چون شمع درگیرد
Qəzəl 239شوق دیدار تو می بخشد نظر آیینه رامی دهد در بیضه فولاد پر آیینه را
Pərakəndə şeir 251یاد ایامی که رویش را بهار شرم بودبا حیا هنگامه نظاره او گرم بود
Pərakəndə şeir 252چشم من دایم سپند آتش رخساره بودچون شرر تا چشم وا کردم دلم آواره بود
Qəzəl 251تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر مالنگ سازد خویش را آهوی آهوگیر ما
Pərakəndə şeir 261آنچه آن روی لطیف از سایه مژگان کشیدکی عذار ماه مصر از سیلی اخوان کشید؟
Pərakəndə şeir 263گل نشکفته من در چمن هرگز نمیخوابدبه شبنم در ته یک پیرهن هرگز نمیخوابد