Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
سینه ام از داغ رنگارنگ صحرای گل استپای من از زخم خار خونچکان پای گل است
Qəzəl 1070خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن استتنگ خلقی کفش پیش پای مهمان ماندن است
Qəzəl 1104زلف گرد عارض او رشته گلدسته استکز لب و رخ غنچه و گل را به هم پیوسته است
Qəzəl 1111سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟نیم جانی این قدر ظرف ستم می داشته است؟
Qəzəl 1113چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟تیغ خورشید درخشان زنگ هم می داشته است؟
Qəzəl 1117نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته استغیرت ما بوی یوسف از صبا نگرفته است
Qəzəl 1119لعل نسبت با لب یاقوت او بیجاده استصبح با آن چهره خندان در نگشاده است
Qəzəl 1126ساقی ما از می گلگون به دور افتاده استهمچو ساغر آن لب میگون به دور افتاده است
Qəzəl 1127دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده استطفل بازیگوش را آتش به چنگ افتاده است
Qəzəl 1132هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ستگفتگو با زاهدان تلقین خون مرده است
Qəzəl 1133از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده استپشت از کوتاه بینی ها به عقبی کرده است
Qəzəl 1135آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده استخاطر ما را پریشانتر ز سنبل کرده است
Qəzəl 1141جلوه هر جا یار با پای نگارین کرده استنقش پایش خاک را دامان گلچین کرده است
Qəzəl 1149شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده استبرگ این نخل برومند از ثمر پنهان شده است
Qəzəl 1154مردمی در طینت اهل جهان کم مانده استصورت بی معنیی بر جا ز آدم مانده است
Qəzəl 1174بی قراری های جان را چشم تر پوشیده استپیچ و تاب رشته ما را گهر پوشیده است
Qəzəl 1176رفتن گلزار کار مردم بیکاره استبرگ عیش دردمندان از دل صد پاره است
Qəzəl 1188بی جمالت مردمک آیینه نزدوده ای استبی تماشای تو مژگان دست بر هم سوده ای است
Qəzəl 1217نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دستاز دل روشن ندارم غیر مشتی گل به دست
Qəzəl 1223دل به خون در انتظار وعده جانان نشستبر سر آتش به تمکین این چنین نتوان نشست
Qəzəl 1253خط سبز از صفحه عارض ستردن خوب نیستآیه حرمت به آب تیغ شستن خوب نیست
Qəzəl 1265کوه غم بر خاطر آزادمردان بار نیستسایه ابر سبکرو بر گلستان بار نیست
Qəzəl 1272کوری خود گر نبینند اهل دنیا دور نیستهیچ کوری در مقام و مسکن خود کور نیست
Qəzəl 1279چهره گل چون بناگوش تو شبنم پوش نیستخط ریحان چون خط سبز تو بازیگوش نیست
Qəzəl 1284صحبت تردامنان با حسن یک دم بیش نیستیک دو ساعت در گلستان عمر شبنم بیش نیست
Qəzəl 1294هیچ نخلی همچو رز در بوستان چالاک نیستهیچ دستی در جهان بالای دست تاک نیست
Qəzəl 1296غافلان را احتیاج باده گلرنگ نیستخواب چون افتاد سنگین حاجت پاسنگ نیست
Qəzəl 1304چشم شبنم محرم رخسار گلفام تو نیستبوسه را رنگی ز لبهای می آشام تو نیست
Qəzəl 1306یک سر مو راستی در طاق ابروی تو نیسترحم در سر کار مژگان بلاجوی تو نیست
Qəzəl 1315ماه در گردون نوردی چون دل آواره نیستدر بساط آسمان این کوکب سیاره نیست