Qəzəl 119

از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مراپیرهن از پردهٔ چشم است یعقوب مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 121

ترا که خط بناگوش ابجد نازستچه وقت توبه حسن کرشمه پردازست؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 121

خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مراخاکساری در حصار عافیت دارد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 124

التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مراگرمی افسردگان افسرده‌تر سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 126

هزار گرگ هوس در کمین عصمت توستچه وقت رفتن صحرا و سیر و صحبت توست؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 128

بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی استهر حلقه پی رفتن حسن تو رکابی است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 133

ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیستروزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 134

در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیستدر عالم حیرت ز تماشا خبری نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 135

هر کس طمع روی دل از مردم خس داشتامید شکرخند گل از چاک قفس داشت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 137

ای دل بی درد، آزادی بس استاین همه آزار ما دادی بس است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 140

بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مراسرمهٔ خاموشی از زاغ و زغن باشد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 142

زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخبا بخت شور چند توان خورد آب تلخ

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 144

زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهادخط گستاخ تو لب را بر لب کوثر نهاد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 148

نیست تاب درد غربت جان افگار مرابا قفس آزاد کن مرغ گرفتار مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 154

بی زبانی پرده داری می کند راز مرامی دهد خاموشی من سرمه غماز مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 157

موج خطر سفینه اهل توکل استدر رهگذار راست روان تیغ کج پل است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 157

شد گرفتاری فزون در روزگار خط مراخاک دامنگیر شد آخر غبار خط مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 160

کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 164

از سرد مهری آتش شوقم فسرده استروغن تلف مکن به چراغی که مرده است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 169

مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مراورنه آسان است از دنیا گذر کردن مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 172

عشق ترا به رونق ما احتیاج نیستاین برق را به مشت گیا احتیاج نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 179

رخسار تو شاداب تر از لاله طورستشبنم گل سیراب ترا دیده شورست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 180

برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرابس بود چون لاله داغی یادگار او مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 186

چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مراکشتی از یک قطره می، گردید دریایی مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 200

وقت شد تا لشکر خط ماه تا ماهی کشدماجرای دل به زلف او به کوتاهی کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 199

بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته رامن به راه انداختم این کاروان خفته را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 207

از چمن رفتی و گل با حسرت بسیار ماندچشم بلبل در پی آن طره دستار ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 212

در شکایت ریختی دندان نعمت خواره راکهنه کردی در ورق گردانی این سی پاره را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 215

طی به ماهی سازد از کندی، ره یک روزه رارشته بیرون آمده است از پای، ماه روزه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 218

هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه رامی‌دهد ترجیح بر کان بدخشان شیشه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq