Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان راز بلبل مطرب رنگین کلام آورد مستان را
Qəzəl 409ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران راکه افزاید رسایی از گره در رشته باران را
Qəzəl 410ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران راگره در دل ز پیوندست دایم شاخساران را
Pərakəndə şeir 420تنها نه کار من به نگاه نخست کردهر کس که دید جلوه او پای سست کرد
Pərakəndə şeir 423جان چون کمال یافت به جانانه می رسدانگور چون رسید به میخانه می رسد
Qəzəl 425شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون راکه از جمعیت آهو، حصاری ساخت مجنون را
Pərakəndə şeir 429گردنکشی مکن که ضعیفان به آه سرددیهیم نخوت از سر قیصر گرفته اند
Pərakəndə şeir 431روشندلان که آینه جان زدوده انداز روی حشر پرده هم اینجا گشوده اند
Pərakəndə şeir 434رخسار تو با خط سیه کار چه سازد؟آیینه به تردستی زنگار چه سازد؟
Qəzəl 433صفای ساعدت نیلی شمارد دست موسی رابناگوش تو سازد تازه ایمان تجلی را
Qəzəl 435هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی راکه از باد موافق بهترست این آب کشتی را
Qəzəl 436دلم خاک مراد خویش داند نامرادی راکند گرد یتیمی گوهرم گرد کسادی را
Pərakəndə şeir 440ترسم که مرا عشق به مردی نرسانددل را به شفاخانه دردی نرساند
Pərakəndə şeir 441چون حرف زند، غنچه ز گفتار بماندچون جلوه کند، سرو ز رفتار بماند
Pərakəndə şeir 442جمعی که سر خویش به فتراک تو بستندچندان که به گردش بود این دایره، هستند
Qəzəl 441تکلف نیست در گفتار رند لاابالی راچنانت دوست میدارم که عاشق شعرِ حالی را
Pərakəndə şeir 447(شکست حال پریشان ما چه فایده دارد؟خرابی دل ویران ما چه فایده دارد؟)
Pərakəndə şeir 451همت عالی نظر به پست نداردخانه گردون غم نشست ندارد
Pərakəndə şeir 454طالع ما عیش را غم می کندسور را همچشم ماتم می کند
Pərakəndə şeir 458خار پیراهن مشو آسودگان خاک راتا پس از مردن نگردد بر تنت هر موی مار
Pərakəndə şeir 459غم مرا در جان بی حاصل نمی گیرد قرارجغد از وحشت درین منزل نمی گیرد قرار
Pərakəndə şeir 463نوازش می کند بی حاصلان را آسمان کمتربه نخل بی ثمر دارد توجه باغبان کمتر
Qəzəl 468زهی از غیرت رویت گریبان چاک گلشنهاز خوی آتشینت تازه دایم داغ گلخنها
Pərakəndə şeir 470سرو از قد تو کسب رعونت کند هنوزخورشید از عذار تو حیرت کند هنوز
Pərakəndə şeir 471چون مسیحا فرد شو دل زنده جاوید باشسوزن از خود دور کن در دیده خورشید باش
Pərakəndə şeir 472مست ناز من چنین مغرور و بی پروا مباشپادشاه عالمی، در حکم استغنا مباش
Pərakəndə şeir 473یوسف من از زلیخا مشربان دامن بکشسر به کنعان حیا چون بوی پیراهن بکش
Pərakəndə şeir 474سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنشدست برده است از ید بیضا بیاض گردنش
Qəzəl 473نماند از نارسایی مدی از احسان درین دریابه سیلی سرخ دارد روی خود مرجان درین دریا
Pərakəndə şeir 475کاکل او درهم است از شورش سودای خویشاز پریشانی ندارد زلف او پروای خویش