Qəzəl 408

ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان راز بلبل مطرب رنگین کلام آورد مستان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 409

ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران راکه افزاید رسایی از گره در رشته باران را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 410

ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران راگره در دل ز پیوندست دایم شاخساران را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 420

تنها نه کار من به نگاه نخست کردهر کس که دید جلوه او پای سست کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 423

جان چون کمال یافت به جانانه می رسدانگور چون رسید به میخانه می رسد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 425

شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون راکه از جمعیت آهو، حصاری ساخت مجنون را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 429

گردنکشی مکن که ضعیفان به آه سرددیهیم نخوت از سر قیصر گرفته اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 431

روشندلان که آینه جان زدوده انداز روی حشر پرده هم اینجا گشوده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 434

رخسار تو با خط سیه کار چه سازد؟آیینه به تردستی زنگار چه سازد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 433

صفای ساعدت نیلی شمارد دست موسی رابناگوش تو سازد تازه ایمان تجلی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 435

هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی راکه از باد موافق بهترست این آب کشتی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 436

دلم خاک مراد خویش داند نامرادی راکند گرد یتیمی گوهرم گرد کسادی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 440

ترسم که مرا عشق به مردی نرسانددل را به شفاخانه دردی نرساند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 441

چون حرف زند، غنچه ز گفتار بماندچون جلوه کند، سرو ز رفتار بماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 442

جمعی که سر خویش به فتراک تو بستندچندان که به گردش بود این دایره، هستند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 441

تکلف نیست در گفتار رند لاابالی راچنانت دوست می‌دارم که عاشق شعرِ حالی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 447

(شکست حال پریشان ما چه فایده دارد؟خرابی دل ویران ما چه فایده دارد؟)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 451

همت عالی نظر به پست نداردخانه گردون غم نشست ندارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 454

طالع ما عیش را غم می کندسور را همچشم ماتم می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 458

خار پیراهن مشو آسودگان خاک راتا پس از مردن نگردد بر تنت هر موی مار

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 459

غم مرا در جان بی حاصل نمی گیرد قرارجغد از وحشت درین منزل نمی گیرد قرار

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 463

نوازش می کند بی حاصلان را آسمان کمتربه نخل بی ثمر دارد توجه باغبان کمتر

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 468

زهی از غیرت رویت گریبان چاک گلشن‌هاز خوی آتشینت تازه دایم داغ گلخن‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 470

سرو از قد تو کسب رعونت کند هنوزخورشید از عذار تو حیرت کند هنوز

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 471

چون مسیحا فرد شو دل زنده جاوید باشسوزن از خود دور کن در دیده خورشید باش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 472

مست ناز من چنین مغرور و بی پروا مباشپادشاه عالمی، در حکم استغنا مباش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 473

یوسف من از زلیخا مشربان دامن بکشسر به کنعان حیا چون بوی پیراهن بکش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 474

سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنشدست برده است از ید بیضا بیاض گردنش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 473

نماند از نارسایی مدی از احسان درین دریابه سیلی سرخ دارد روی خود مرجان درین دریا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 475

کاکل او درهم است از شورش سودای خویشاز پریشانی ندارد زلف او پروای خویش

Saib Təbrizi1 dəq