Qəzəl 1491

کوثر زنده دلی چشم تر مردان استدل پر آبله درج گهر مردان است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1502

سیل درمانده کوتاهی دیوار من استبی سرانجامی من خانه نگهدار من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1504

موج سنبل ز پریشانی پرواز من استگل برافروخته شعله آواز من است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1514

در کف هر که بود ساغر می، خاتم ازوستهر که در عالم آب است همه عالم ازوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1521

خط چرا در لب همچون شکرش سوخته است؟از دم گرم که آب گهرش سوخته است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1527

غنچه را چاک به دامن ز گریبان رفته استتا که دیگر به تماشای گلستان رفته است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1535

آتشم در جگر از چهره گلرنگ زده استلب لعلش به کبابم نمک سنگ زده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1547

صحن گلزار ز گل کاسه پر خون شده استلب جو از شفق گل لب میگون شده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1555

فلک پیر بسی مرگ جوانان دیده استاین کمان پشت سر تیر فراوان دیده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1562

عالم امنی اگر هست همین بیهوشی استهست اگر جنت در بسته همین خاموشی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1567

لطف و قهر تو به چشم من غمناک یکی استنظر مرحمت و حلقه فتراک یکی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1569

پیش صاحب نظران درد و دوا هر دو یکی استچشم بیمار و لب روح فزا هر دو یکی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1573

عقل سدی است درین راه که برداشتنی استعشق خضری است که در مد نظر داشتنی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1574

صبح میخانه نشینان کف دریای می استشفق باده کشان چهره حمرای می است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1576

ساغر از غیر گرفتن گل بی پروایی استبه حریفان مزه دادن ثمر رسوایی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1580

پاک شد دل چو به آن آینه سیما پیوستسیل ناصاف نماند چو به دریا پیوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1589

جگر لاله سیه مست ز میخانه کیستمستی نرگس مخمور ز پیمانه کیست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1591

خاک در کاسه آن سر که در او سودا نیستخار در پرده آن چشم که خونپالانیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1594

خار در دیده آن کس که طلبکارش نیستخاک در کاسه آن سر که هوادارش نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1595

آه من مد رسایی است که پایانش نیستبخت من ابر سیاهی است که بارانش نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1598

در قناعت لب خشک و مژه پر نم نیستعالمی هست درین گوشه که در عالم نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1600

خون من نیست به تشریف شهادت قابلورنه اندیشه ازان غمزه خونخوارم نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1605

تلخی می به گوارایی دشنام تو نیستدزدی بوسه به شیرینی پیغام تو نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1614

در پریشان نظری غیر پریشانی نیستعالمی امن تر از عالم حیرانی نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1622

دل صد چاک اگر دست ز تن برمی داشتراه چون شانه در آن زلف معنبر می داشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1624

دار ازان چوب به پیش ره منصور گذاشتکه قدم از ره باریک ادب دور گذاشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1625

رنگ در روی شراب آن لب میگون نگذاشتحرکت در الف آن قامت موزون نگذاشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1626

پشت آیینه بود پرده مستوری زشتزاهد از کعبه همان به که نیاید به کنشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1628

دل ازان زلف چلیپا نتوانست گذشتطفل از دام تماشا نتوانست گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1635

خم چو گردد قدِ افراخته می‌باید رفتپل بر این آب چو شد ساخته می‌باید رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq