Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
کوثر زنده دلی چشم تر مردان استدل پر آبله درج گهر مردان است
Qəzəl 1502سیل درمانده کوتاهی دیوار من استبی سرانجامی من خانه نگهدار من است
Qəzəl 1504موج سنبل ز پریشانی پرواز من استگل برافروخته شعله آواز من است
Qəzəl 1514در کف هر که بود ساغر می، خاتم ازوستهر که در عالم آب است همه عالم ازوست
Qəzəl 1521خط چرا در لب همچون شکرش سوخته است؟از دم گرم که آب گهرش سوخته است؟
Qəzəl 1527غنچه را چاک به دامن ز گریبان رفته استتا که دیگر به تماشای گلستان رفته است؟
Qəzəl 1535آتشم در جگر از چهره گلرنگ زده استلب لعلش به کبابم نمک سنگ زده است
Qəzəl 1547صحن گلزار ز گل کاسه پر خون شده استلب جو از شفق گل لب میگون شده است
Qəzəl 1555فلک پیر بسی مرگ جوانان دیده استاین کمان پشت سر تیر فراوان دیده است
Qəzəl 1562عالم امنی اگر هست همین بیهوشی استهست اگر جنت در بسته همین خاموشی است
Qəzəl 1567لطف و قهر تو به چشم من غمناک یکی استنظر مرحمت و حلقه فتراک یکی است
Qəzəl 1569پیش صاحب نظران درد و دوا هر دو یکی استچشم بیمار و لب روح فزا هر دو یکی است
Qəzəl 1573عقل سدی است درین راه که برداشتنی استعشق خضری است که در مد نظر داشتنی است
Qəzəl 1574صبح میخانه نشینان کف دریای می استشفق باده کشان چهره حمرای می است
Qəzəl 1576ساغر از غیر گرفتن گل بی پروایی استبه حریفان مزه دادن ثمر رسوایی است
Qəzəl 1580پاک شد دل چو به آن آینه سیما پیوستسیل ناصاف نماند چو به دریا پیوست
Qəzəl 1589جگر لاله سیه مست ز میخانه کیستمستی نرگس مخمور ز پیمانه کیست؟
Qəzəl 1591خاک در کاسه آن سر که در او سودا نیستخار در پرده آن چشم که خونپالانیست
Qəzəl 1594خار در دیده آن کس که طلبکارش نیستخاک در کاسه آن سر که هوادارش نیست
Qəzəl 1595آه من مد رسایی است که پایانش نیستبخت من ابر سیاهی است که بارانش نیست
Qəzəl 1598در قناعت لب خشک و مژه پر نم نیستعالمی هست درین گوشه که در عالم نیست
Qəzəl 1600خون من نیست به تشریف شهادت قابلورنه اندیشه ازان غمزه خونخوارم نیست
Qəzəl 1605تلخی می به گوارایی دشنام تو نیستدزدی بوسه به شیرینی پیغام تو نیست
Qəzəl 1614در پریشان نظری غیر پریشانی نیستعالمی امن تر از عالم حیرانی نیست
Qəzəl 1622دل صد چاک اگر دست ز تن برمی داشتراه چون شانه در آن زلف معنبر می داشت
Qəzəl 1624دار ازان چوب به پیش ره منصور گذاشتکه قدم از ره باریک ادب دور گذاشت
Qəzəl 1625رنگ در روی شراب آن لب میگون نگذاشتحرکت در الف آن قامت موزون نگذاشت
Qəzəl 1626پشت آیینه بود پرده مستوری زشتزاهد از کعبه همان به که نیاید به کنشت
Qəzəl 1628دل ازان زلف چلیپا نتوانست گذشتطفل از دام تماشا نتوانست گذشت
Qəzəl 1635خم چو گردد قدِ افراخته میباید رفتپل بر این آب چو شد ساخته میباید رفت