Qəzəl 1647

ز شرم در حرم وصل جان محرم سوختفغان که تشنه ما در کنار زمزم سوخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1654

چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاستز سبزه موی بر اندام گلستان برخاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1657

خط نرسته ازان لعل آتشین پیداستز لطف، زهر خط از زیر این نگین پیداست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1660

ترا که عالم آیینه عالم آب استچه احتیاج به تحصیل باده ناب است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1667

مرا ز پیر خرابات نکته ای یادستکه غیر عالم آب آنچه هست بر بادست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1668

نشاط عالم بی اعتبار درگردستچو برق، خوشدلی روزگار در گردست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1679

ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترستعلاقه تو به دستار بیشتر ز سرست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1690

مرا ز دور تماشای خط یار بس استکه برگ عیش جنون، بویی از بهار بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1696

ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف استغمین مشو که سراپرده های الطاف است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1699

اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک استز خط، لب تو گناهی به توبه نزدیک است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1701

به غم نشاط من خاکسار نزدیک استخزان من چو حنا با بهار نزدیک است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1709

همیشه دیده سوزن ازان به دنبال استکه قبله نظرش رشته های آمال است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1710

سرود مجلس ما جوش مستی ازل استبط شراب در اینجا خروس بی محل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1714

همین نجابت ذاتی است آنچه محترم استبزرگیی که بود عارضی کم از ورم است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1722

خزان بیجگران نوبهار مردان استبه تیغ غوطه زدن سبزه زار مردان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1724

سیاهِ روی عقیق از جدایی یمن استکبودِ چهره یوسف ز دوری وطن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1732

اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من استشکستگی گلی از گوشه کلاه من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1740

خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوستکباب آتش بی زینهار طلعت اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1743

مرا به سیل سبکسیر رشک می آیدکه غیر صدق طلب راهبر نخواسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1749

به نامرادی ما عشق مایل افتاده استوگرنه مطلب کونین در دل افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1751

نه خط ز خال لب یار سر برآورده استکه در هوای شکر، مور پر برآورده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1755

به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده استبه یک پیاده کسی لشکری بهم نزده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1767

میی که درد ندارد صفای درویشی استگلی که رنگ نبازد لقای درویشی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1772

فضای دشت ز خونین دلان گلستانی استز خود برآ که عجب دامن بیابانی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1773

سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی استکه مرگی دل و قحط غذای روحانی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1774

ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی استدهان پسته پر از خون دل ز خندانی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1775

به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی استجهان و هر چه در او هست، واگذاشتنی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1776

خوشم به درد که در پرده شکیبایی استبدم به داغ که آیینه دار رسوایی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1778

در آن مقام که حیرت دلیل دانایی استنفس شمرده زدن نیز بادپیمایی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1786

ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکستز خامکاری این میوه شاخسار شکست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq