ز شرم در حرم وصل جان محرم سوختفغان که تشنه ما در کنار زمزم سوخت

گذشت پرتو روی تو بر بساط چمنعقیق لاله و گل در دهان شبنم سوخت

بس است سوختن خارزار تهمت رابه نور چهره چراغی که شرم مریم سوخت

ز حد گذشت چو باران، ز برق کمتر نیستبهار و باغ من از گریه دمادم سوخت

ز چرب نرمی بدباطنان ز راه مروکه داغهای من از چشم نرم مرهم سوخت

ز انقلاب جهان زینهار امن مباشکه شمع سور مکرر برای ماتم سوخت

دل گرفته ما را به حال خود بگذارکه در گشودن این غنچه صبح را دم سوخت

ز چشم خیره تردامنان مشو ایمنکه گل به آتش سوزان ز چشم شبنم سوخت

همان ز خنده بیجا به مرگ خویش نشستاگر چه برق فنا خانمان عالم سوخت

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. همان چراغ مرا نیست روشنی صائباگر چه از نفس گرم من دو عالم سوخت

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar