عبیر زلف به جیب صبا نباید ریخت
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
عبیر زلف به جیب صبا نباید ریختبه چشم بی بصران توتیا نباید ریخت
به زود، باده به اهل ریا نباید دادبه خاک شوره زار بقا نباید ریخت
ز سوز دل پر و بال من است زخم زبانچو برق، خار مرا پیش پا نباید ریخت
به سخت رویی گردون صبور باید بودوگرنه دانه درین آسیا نباید ریخت
خراب حالی قصر حباب می گویدکه رنگ خانه ز دریا جدا نباید ریخت
ز بی بضاعتی خویش آب خواهی شدز دل برون غم خود پیش ما نباید ریخت
دلیل عزت اهل سخن همین کافی استکه خرده های قلم زیر پا نباید ریخت
چو ماه مصر، سخن را عزیز باید داشتگهر چو آبله در دست و پا نباید ریخت
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. بس است روزی طوطی شکرزبانی خویششکر به صائب شیرین نوا نباید ریخت
Zülfünün ətrini sübhün yelinə vermə hədər,Qəlbi kor insana sən tutiya versən, nə edər?
Bu həyat sıxsa səni, səbr ilə döz hər əzaba,Növbəni gözlə dəyirmanda, dənin vardı əgər.
Hər bina ayrıla özüldən, o qalmaz, uçular,Necə ki, dəryadan ayrılmaz hübab zərrə qədər.
Qələmi xırdalayıb tökmə ayaq altına sən,Qələmin şöhrəti olmaz, ayağa düşsə əsər.
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Tuti sust olsa, ona qəndi verəndə danışar,Çün şirindillidi Saib, nəyə lazımdı şəkər.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/saib-qezel-1648
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir