نیست از عزلت غباری بر دل دیوانه‌امدر بهاران از زمین سر بر نیارد دانه‌ام

بس که شد از گرد کلفت دل‌نگران غمخانه‌امآیه رحمت شمارد سیل را ویرانه‌ام

می‌گشایم با تهیدستی گره از کار خلقبر سر مردم ازان فرمانروا چون شانه‌ام

هرکجا هنگامه گرمی است می‌گردم سپنددر بهاران عندلیب و در خزان پروانه‌ام

سیل در ویرانی من بی‌گناه افتاده استآب برمی‌آورد چون چشم از خود خانه‌ام

در مذاق من شراب تلخ آب زندگی استشیشه چون خالی شد از می پر شد پیمانه‌ام

گرچه از گنج گهر کردم جهان را بی‌نیازنیست شمعی غیر چشم جغد در ویرانه‌ام

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. گر نشوید ابر صائب نامه اعمال منمی‌کند پاک از گناهان گریه مستانه‌ام

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana