Qəzəl 940

شکر این آب و علف ضایع کنان یک دم بجاستشکر ارباب سخن باقی است تا عالم بجاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 946

کی سری بردم به جیب خود که طوفان برنخاستهمچو شمع کشته دودم از گریبان برنخاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 958

صیقل آیینه ما گوشه ابروی ماستعینک ما چون حباب از کاسه زانوی ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 959

لنگر از صاحبدلان، شوخی ز خوبان خوشنماستاز هدف استادگی، از تیر جولان خوشنماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 976

گوش تا گوش زمین از گفتگوی من پرستتا خط بغداد، این جام از سبوی من پرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 986

صبح محشر آن پریرو را نقاب دیگرستتشنه دیدار را کوثر سراب دیگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 989

مهر را در چشم تنگ ذره نور دیگرستبحر را در تنگنای قطره شور دیگرست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 995

ای نگه مشق شنا در چشم خونپالا بس استچشمت آب آورد غواصی درین دریا بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1011

شهپر پروانه ما را جلا در آتش استصیقل آیینه تاریک ما در آتش است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1016

هر که شد با درد قانع از مداوا فارغ استنرگس بیمار از ناز مسیحا فارغ است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1018

شاخ گل را از سراپا چهره تنها نازک استنازک اندامی که من دارم سراپا نازک است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1029

جمع دل در عالم اسباب کردن مشکل استحفظ خرمن در ره سیلاب کردن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1030

خانه تن را به جان آباد کردن مشکل استبر سر ریگ روان بنیاد کردن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1031

وقت خط پهلو تهی از یار کردن مشکل استدر بهاران پشت بر گلزار کردن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1039

خط به گرد آن لب چون نوش دیدن مشکل استچشمه امید را خس پوش دیدن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1041

از خسیسان منت احسان کشیدن مشکل استناز ماه مصر از اخوان کشیدن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1048

نیست مردم هر که را نقش و نگار مردم استمردمی هر کس که دارد در شمار مردم است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1068

تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن استآفرین را در دهان خلق نفرین کردن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1069

سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن استدانه صیاد اینجا آستین افشاندن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1084

عالم مکار با ارباب عقبی دشمن استاین چه خس پوش با دلهای بینا دشمن است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1101

تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته استدست رضوان پرده بر رخسار حور انداخته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1102

ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته استچشم پر کار تو کار عالمی را ساخته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1107

هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته استمی زند جوش بهاران غنچه تا سر بسته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1112

دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟باغ جنت گرد خود دیوار هم می داشته است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1115

چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته استاز هجوم سنبل این سرچشمه پنهان گشته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1116

عالمی را از عمارت پای در گل رفته استوسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1118

بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده استعشرت روی زمین از مردم افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1121

خاکساری در بلندی ها رسا افتاده استآسمان این پشته را در زیر پا افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1129

تاب در ناف غزالان ختن افتاده استزان گره کز زلف او در کار من افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1144

کاو کاو منکران می آرد از چشمش برونعیسی آن شیری که از پستان مریم خورده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq