بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده استعشرت روی زمین از مردم افتاده است

تشنه چشمان بحر را سازند در یک دم سرابحسن محجوب تو چون آیینه را رو داده است؟

با تهیدستان ندارد سختی ایام کارسرو بی حاصل ز سنگ کودکان آزاده است

پای موران بند بر آیینه نتوان شدناز قبول نقش، لوح سینه ما ساده است

گرچه می دانند دامان وسایل زاهدانبیش عارف پرده بیگانگی سجاده است

آه مظلومان کند اولاد ظالم را کبابپله این ناوک دلدوز دور افتاده است

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. حرص، صائب در بهاران است بی برگ و نوابرگ عیش قانعان در برگریز آماده است

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar