Qəzəl 57

کم نسازد جامِ می زنگِ دلِ افگار راداس صیقل ندرود این سبزهٔ زنگار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 62

خط نسازد بی صفا آن عارضِ پر نور رااز نسیمِ صبح پروا نیست شمعِ طور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 65

(از رحم بر زمین نزد آسمان مرادارد بپا برای نشان این کمان مرا)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 65

Başımı verrəm, zəmanə silsə qəm təsirini,Yandırar ahım odu öz xanəmin hər tirini.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 68

مجنون کند فریب نگاهت غزاله رابوی خوش تو تازه کند داغ لاله را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 71

لعل سیراب تو ترخنده به صهبا زده استنگهت زهر به سرچشمه مینا زده است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 72

Heç kim bilmir gecələr yatmayanın həsrətini,Xosrov istər ki, bilə Şəbdizinin qiymətini.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 76

بخت ما چون بیدمجنون سرنگون افتاده استهمچو داغ لاله نان ما به خون افتاده است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 77

پرده‌دارِ حرفِ دعوی کن لبِ خاموش رااز دبستان بر‌میاور طفلِ بازیگوش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 94

از سیه‌بختی نگردد دیده گریان برق رامی‌شود ز ابرِ سیه آیینه رخشان برق را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 97

پیش ارباب خرد رسم تکلف باب استدر خرابات مغان ترک ادب آداب است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 105

از بلندی مانع گردش شود افلاک راگر زمین بیرون دهد آسودگان خاک را

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Pərakəndə şeir 118

زبان شانه درازست بر سر عالمبه این که خدمت زلف تو حق شمشادست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 146

عقل را از مغز بیرون داغ سودا می‌بردجذبه خورشید شبنم را به بالا می‌برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 147

اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی استبه تن مباد سری کز هوای گل خالی است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 147

زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مراخط مگر سامان دهد دامی که می‌باید مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 151

مرا به نیم تبسم خراب کرد و گذشتنگاه گرم عنان را به خواب کرد و گذشت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 161

ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوستطرز نگاه کردن چشم غزال ازوست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 168

از پسته تو شور ملاحت چکیده استصبح صباحت از گل رویت دمیده است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 171

Ya rəbb, ol Şərqdən doğan nurla hidayət qıl məni,Məhşərim eşq atəşi, əhli-qiyamət qıl məni.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 180

می بی نمک صحبت احباب حرام استمی چیست، گر انصاف بود آب حرام است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 181

آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم استدر آخر بازار، فروشنده کریم است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 185

خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مراسیل نتواند ز جا کندن ز سنگینی مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 195

من کیم تا دست امیدم به آن دامن رسد؟این مرا بس کز رهش گردی به چشم من رسد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 196

بی تو بر من شش جهت چون خانه زنبور شدچار دیوار عناصر تنگنای گور شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 208

شد بهار و غنچه ما همچنان در خاک مانداین گره گلزار را در رشته خاشاک ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 210

رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماندهایهوی عندلیبان در گلستانم نماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 211

روز قسمت چون ادا فهمی به ابرو داده انددلربایی را به آن چشم سخنگو داده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 213

می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره راچند بتوان در گریبان داشت آتشپاره را؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 226

دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گرددتسلی تشنه دیدار از کوثر نمی گردد

Saib Təbrizi1 dəq