سر به گردون می‌دهم این آهِ پُر تأثیر رامی‌زنم آتش به سقف این خانهٔ دلگیر را

حالتِ فرهاد و کارش روشن است از جوی شیرمی‌توان در زخم‌ دیدن جوهرِ شمشیر را

با شرابِ کهنه زاهد ترشرویی می‌کندکو جوانمردی که سازد کارِ این بی‌پیر را

بیستون را کرد شیرین‌کاریِ ما روسفیدما به ناخن تازه رو داریم جویِ شیر را

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب از خاکِ سیاهِ هند کی بیرون رود؟بشکند کی مور لنگی این طلسم قیر را؟

Başımı verrəm, zəmanə silsə qəm təsirini,Yandırar ahım odu öz xanəmin hər tirini.

İndi məmur olmuşam divanələr yurdunda mən,Qollarımdan asmışam divanəlik zəncirini.

Bəllidir, Fərhad çəkib Şirin üçün süd arxını,Mərd odur çəksin yaradan dövranın şəmşirini!

Köhnə meydən zahidin ağzı həmişə turş olar,Dəvət et mey içməyə hər dəm xərabat pirini.

Bisütun dağı bizə minnətdar olsa, var yeri,Dırnaq ilə arx çəkib biz sirab etdik Şirini.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Saibi hind torpağından bəxti etməkçün xilas,Açmaq istər tilsimi, əfsus ki, bilmir sirrini.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana