Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش رابه نوبت پاس می دارند گلها خار راهش را
Qəzəl 381کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟که من پوشیده دارم از دل خود آرزویش را
Qəzəl 384مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفانکه از دریای گوهر، بهره خاشاک است ساحل را
Pərakəndə şeir 387می خرامید و صبوح از می بی غش زده بودلاله ای بود که سر از دل آتش زده بود
Qəzəl 387به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل راکه نتوان راست گردانیدن این دیوار مایل را
Pərakəndə şeir 402دل روبرو به خنجر مژگان چرا شودبا برق، خار دست و گریبان چرا شود؟
Qəzəl 401به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان راغبار خط لب بام است این خورشید تابان را
Pərakəndə şeir 404عمرم به تلخکامی مل خرج می شوداشکم به رنگ لاله و گل خرج می شود
Pərakəndə şeir 407هرکس که از رخ تو نظر آب میدهدخرمن به برق و خانه به سیلاب میدهد
Pərakəndə şeir 414چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟لباس عافیتم دست غم ز دوش کشید
Qəzəl 413نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران رانیستان مانع از جولان جرأت نیست شیران را
Pərakəndə şeir 415مرا در آتش بی رحمی عتاب مسوزکه شمع طور مرا با چراغ می جوید
Pərakəndə şeir 435می بی خبر از نرگس شهلای تو ریزدخمیازه نمکسود ز لبهای تو ریزد
Qəzəl 440گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی راسخن شکر شود در پسته منقار طوطی را
Pərakəndə şeir 446احوال دل خسته به اغیار مگوییدحال سرشوریده به دستار مگویید
Qəzəl 446کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی راسیاهی لازم افتاده است آب زندگانی را
Pərakəndə şeir 450خراب شو که به ملک خراب باج نباشدبرهنه شو که به عریان تنان خراج نباشد
Qəzəl 449رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی راکه عشاق از خدا خواهند تقریب جدایی را
Pərakəndə şeir 455گریهٔ ما دل به طوفان میدهدنالهٔ ما جان به افغان میدهد
Qəzəl 459می جان بخش اگر چه جام زر می گیرد از میناسفال تشنه لب فیض دگر می گیرد از مینا
Qəzəl 460اگر این بار می آید به دستم گردن میناچو درد می نخواهم داشت دست از دامن مینا
Pərakəndə şeir 462ای ز رویت هر نظر محو تماشای دگردر دل هر ذره ای خورشید سیمای دگر
Qəzəl 467اگر مردی مرو در پرده ناموس چون زنهاکه دود عود از خامی گریزد زیر دامنها
Qəzəl 469مباش ای رهنورد عشق نومید از تپیدنهاکه در آخر به جایی میرسد از خود رمیدنها
Qəzəl 472به هر شورش مده چون موج از کف دامن دریاکه باشد عقد گوهر خوشه ای از خرمن دریا
Pərakəndə şeir 480خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویشنیست یک تن به تمامی چو من اندر فن خویش
Pərakəndə şeir 484تیغی که غمزه تو کند سایه پرورشابریشم بریده شود زلف جوهرش
Pərakəndə şeir 485در گرد خط نهان شد روی عرق فشانشخط غبار گردید دیوار گلستانش
Pərakəndə şeir 487لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغبعد ازین در خواب بیند دیده روشن چراغ
Pərakəndə şeir 492میتراود وحشت از بوم و بر کاشانهامدارد از چشم غزالان حلقه در خانهام