Qəzəl 2125

این هستی باطل چو شرر محض نمودستیک چشم زدن ره ز عدم تا به وجودست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2127

شمع سر خاک شهدا لاله داغ استصد پیرهن این سوخته دل به ز چراغ است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2128

پیچیدن سر از دو جهان افسر عشق استبرخاستن از جان، علم لشکر عشق است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2151

عشق است که اکسیر بقا خاک در اوستاز هر دو جهان سیر شدن ماحضر اوست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2169

صبح از لب لعل تو پیام نمکینی استشام از شکن زلف گرهگیر تو چینی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2171

هر نخل مصیبت علم راهنمایی استهر نوحه ازین قافله آواز درایی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2182

خورشید نقاب رخ چون یاسمن کیست؟پیراهن صبح آینه دان بدن کیست؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2185

چون سرو به غیر از کف افسوس برم نیستاز توشه به جز دامن خود بر کمرم نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2189

بوی سر زلف تو به شیدایی من نیستآوازه حسن تو به رسوایی من نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2190

در موج پریشانی ما فاصله ای نیستامروز به جمعیت ما سلسله ای نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2191

در معرکه عشق ز جرأت خبری نیستغیر از سپر انداختن اینجا سپری نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2195

رگ در تنت از پاکی گوهر نتوان یافتدر آینه صاف تو جوهر نتوان یافت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2222

در خون کشد نظر را حسنی که بی حجاب استتیغ برهنه باشد رویی که بی نقاب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2238

خوشم با ناله خود، دم همین استچراغ حلقه ماتم همین است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2252

از حسن تو جیب خاک پر ماه استیوسف ز خجالت تو در چاه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2266

نیست روی عرق آلود به گوهر محتاجنبود حسن خداداد به زیور محتاج

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2272

آن گنج خفی در دل ویرانه زند موجآن بحر درین گوهر یکدانه زند موج؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2275

لب پیاله گزیدی سر از خمار مپیچگلی ز شاخ شکستی قدم زخار مپیچ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2283

خرده انجم ندارد رونقی در کوی صبحمهره خورشید شایسته است بر بازوی صبح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2284

گر نه از فتنه ایام خبر دارد صبحاز چه بر دوش ز خورشید سپر دارد صبح؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2285

نکشیدیم شرابی به رخ تازه صبحسینه ای چاک نکردیم به اندازه صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2287

خاک از خواب عدم جست ز بیداری صبحچرخ یک تنگ شکر شد ز شکرباری صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2301

مهره مارست مهر، مار گزیده است صبحپرده درست آفتاب، چشم دریده است صبح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2302

تا بر لب تو افتاد چشم ستاره صبحشد آب از خجالت قند دوباره صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2307

اگر دو هفته بود چهره گلستان سرخمدام از می لعلی است روی جانان سرخ

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 2314

ترک جانان چون توان از تیغ بی زنهار داد؟پشت نتوان بهر زخم خار بر گلزار داد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2342

جان مشتاقان زکوی دلستان چون بگذرد؟کاروان شبنم از ریگ روان چون بگذرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2343

لاله شبنم فریبت برگ گل را آب کرددر مذاق لعل، آب و رنگ را خوناب کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2348

چاره غفلت دل آگاه نتوانست کرداین کتان را پاره از هم ماه نتوانست کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2349

عشق را پنهان دل دیوانه نتوانست کردگنج را پوشیده این ویرانه نتوانست کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq