Qəzəl 2879

شود خرج زمین هر سر که سودایی نمی گرددنشیند در گل آن کشتی که دریایی نمی گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2884

دل سرگشته ما چرخ را بر کار می‌بنددکمر در خدمت این نقطه نه پرگار می‌بندد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2892

گه از خم، گه زساغر، گه زمینا سر برون آردشراب عشق هر ساعت سر از یک جا برون آرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2900

سخن از لب فزون زان چشم چون بادام می باردحیا بیش از عرق زان چهره گلفام می بارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2901

زمژگان که ناخن در فضای سینه می بارد؟که خون چون نافه ام از خرقه پشمینه می بارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2906

از ان سرو از درختان سرفرازی بیشتر داردکه با دست تهی صد بینوا را زیر پا دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2907

مجو آسایش از دل تا مرادی در نظر داردکه نخل ایمن نباشد از تزلزل تا ثمر دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2910

اگرچه دست بر تاراج دل هر خوش کمر داردمیان بهله دار ترک ما دست دگر دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2911

مرا زنگ ملال از دل شراب ناب بردارداگرچه بیشتر آیینه زنگ از آب بردارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2916

دل پرخون کجا از جسم پا در گل خبر دارد؟کجا این دل به دریا کرده از ساحل خبر دارد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2919

ز گلهای چمن هر کس وفاداری طمع داردحیا و شرم از خوبان بازاری طمع دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2921

لب خوش بوسه ای در تنگنای حیرتم داردمیان نازکی در پیچ و تاب غیرتم دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2934

دل رنگین لباسان تیرگی را در کمین داردحنای دست زنگی هند را در آستین دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2935

سر شوریده من هر نفس صد آرزو داردزهی ساقی که چندین رنگ می در یک کدو دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2939

دل بی دست و پا چون آه سوزان را نگه دارد؟چسان مشت خسی این برق جولان را نگه دارد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2944

مرا پاس ادب زان آستان مهجور می داردترا تمکین و ناز از صحبت من دور می دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2946

چه باک از عاشق بی باک آن طناز می دارد؟زکبک مست کی اندیشه ای شهباز می دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2948

به قامت سرو را از قد کشیدن باز می داردبه عارض رنگ گل را از پریدن باز می دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2960

دل حق جو نظر بر عالم باطل نمی داردکه تیر راست کیشان تا هدف منزل نمی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2961

بجز تشویش خاطر عالم فانی نمی داردجهان دارالامانی غیر حیرانی نمی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2962

فروغ دل مرا از نور مهر و مه غنی داردنخواهد شمع دیگر هر که را دل روشنی دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2964

به ذوق آشتی از دوستان رنجیدنی داردبساط دوستداری چیدن و واچیدنی دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2965

بدن را در زمین هرگز روان پاک نگذاردکه دام خویش را صیاد زیر خاک نگذارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2971

زبیتابان کجا آن مست بی پروا خبر گیرد؟سپند ما مگر زان آتشین سیما خبر گیرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2976

به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد می گیردبه چشم بسته صید خویش این صیاد می گیرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2978

چو شاهین بر سر دست آن شکار انداز می گیردتذرو رنگ از رخسار گل پرواز می گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2983

به ابرام آن که از دنیاپرستان کام می گیردزریگ از چربدستی روغن بادام می گیرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2988

فسون صبر در دل‌های پرخون در نمی‌گیردچو دریا بیکران افتد به خود لنگر نمی‌گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2990

دل آزاده را هرگز غم عالم نمی‌گیردمسیحا را کمند رشتهٔ مریم نمی‌گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2996

شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازدتبسم شور محشر در نمکدان تو اندازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq