شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازدتبسم شور محشر در نمکدان تو اندازد

گریبان چاک از مجلس میا بیرون که می ترسمگل خورشید خود را در گریبان تو اندازد

اگر ظلمت زچشم آب حیوان دست برداردغبارآلود خود را در گلستان تو اندازد

از ان خورشید بر گرد جهان سرگشته می گرددکه خود را در خم زلف چو چوگان تو اندازد

زماه عید دارد مهر تابان نعل در آتشکه خود را وقت فرصت در شبستان تو اندازد

الف از سایه اش بر صفحه الماس می افتدکه حد دارد نظر بر تیغ مژگان تو اندازد؟

نشد از بوسه او تشنه ای سیراب، جا داردکه خط خاشاک در چاه زنخدان تو اندازد

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. زشوق کعبه وصلش چنان از خود برآ صائبکه برق و باد شهپر در بیابان تو اندازد

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar