Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای قیامت پیش خیز قامت رعنای توفتنه آخر زمان ته جرعه صهبای تو
Qəzəl 6478برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی توهست یک پهلوتر از خواب جوانان خوی تو
Qəzəl 6480دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجوآنچه شد در خانه گم از دامن صحرا مجو
Qəzəl 6482عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سروزیر بار دل سرآمد روزگارم همچو سرو
Qəzəl 6485قانع از رزق پریشان با دل صدپاره شوروزی آماده می خواهی برو غمخواره شو
Qəzəl 6490در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشوبرگ چون شد زرد از باد خزان غافل مشو
Qəzəl 6495نگردد بی صفا از خط لب گوهرنثار اوکه می شوید سیاهی را عقیق آبدار او
Qəzəl 6501ندارد اختیار در گشودن باغبان توکه در را می گشاید جوش گل در گلستان تو
Qəzəl 6505هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر اوچمن آرا کند از دامن گل بستر او
Qəzəl 6509چشم را خیره کند پرتو زیبایی تومن و از دور تماشای تماشایی تو
Qəzəl 6510چرب نرمی ز رقیبان ستمکار مجوگل بی خار ز خار سر دیوار مجو
Qəzəl 6518زمین نشسته به خاک سیاه از غم توکبودپوش بو آسمان ز ماتم تو
Qəzəl 6525مشو چو موج شلاین به هر کنار و بروکمند طول امل را فراهم آر و برو
Qəzəl 6533چون سر زند ز مشرق زین آفتاب توصد شاخ گل پیاده رود در رکاب تو
Qəzəl 6534از بس ز خون ما شده گلگون عقیق تودر ساغر سهیل کند خون عقیق تو
Qəzəl 6535خون لاله لاله می چکد از رنگ آل توگلگونه همند جلال و جمال تو
Qəzəl 6540ای شاخ گل شکسته طرف کلاه توپیچ و خم بنفشه ز خط سیاه تو
Qəzəl 6543کردم اگر چه هر دو جهان رونمای تواز بی بضاعتی خجلم از لقای تو
Qəzəl 6546دام و کمند گردن دلهاست آرزودل مشت خار و موجه دریاست آرزو
Qəzəl 6561از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواهزینهار از ترک دنیا کردگان دنیا مخواه
Qəzəl 6563تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سیاهعالم روشن به چشم آب حیوان شد سیاه
Qəzəl 6567صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز دهعیشهای شب پریشان گشته را آواز ده
Qəzəl 6568این چه خورشیدست یارب از افق تابان شده؟کز تماشایش فلک یک دیده حیران شده
Qəzəl 6572بی توام در دل شراب ناب می گردد گرهدر زمین تشنه من آب می گردد گره
Qəzəl 6573در گلویم اشک رنگارنگ می گردد گرهکاروان در راههای تنگ می گردد گره
Qəzəl 6576رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی استپنبه بر داغ پلنگ خشمگین بیجا منه
Qəzəl 6579دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منهچون گل از هر شبنمی آیینه بر زانو منه
Qəzəl 6580از دل سودایی ما آسمان رنگ است کوهاز هلال تیشه ما آتشین چنگ است کوه
Qəzəl 6581تیشه زد بر پای خود هر کس که زد بر پای کوهدست کوته دار چون فرهاد از ایذای کوه
Qəzəl 6582صباحت آب در گلزارش از جوی گهربستهنزاکت رشته جان را بر آن موی کمر بسته