Qəzəl 6474

ای قیامت پیش خیز قامت رعنای توفتنه آخر زمان ته جرعه صهبای تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6478

برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی توهست یک پهلوتر از خواب جوانان خوی تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6480

دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجوآنچه شد در خانه گم از دامن صحرا مجو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6482

عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سروزیر بار دل سرآمد روزگارم همچو سرو

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 6485

قانع از رزق پریشان با دل صدپاره شوروزی آماده می خواهی برو غمخواره شو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6490

در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشوبرگ چون شد زرد از باد خزان غافل مشو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6495

نگردد بی صفا از خط لب گوهرنثار اوکه می شوید سیاهی را عقیق آبدار او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6501

ندارد اختیار در گشودن باغبان توکه در را می گشاید جوش گل در گلستان تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6505

هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر اوچمن آرا کند از دامن گل بستر او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6509

چشم را خیره کند پرتو زیبایی تومن و از دور تماشای تماشایی تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6510

چرب نرمی ز رقیبان ستمکار مجوگل بی خار ز خار سر دیوار مجو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6518

زمین نشسته به خاک سیاه از غم توکبودپوش بو آسمان ز ماتم تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6525

مشو چو موج شلاین به هر کنار و بروکمند طول امل را فراهم آر و برو

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6533

چون سر زند ز مشرق زین آفتاب توصد شاخ گل پیاده رود در رکاب تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6534

از بس ز خون ما شده گلگون عقیق تودر ساغر سهیل کند خون عقیق تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6535

خون لاله لاله می چکد از رنگ آل توگلگونه همند جلال و جمال تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6540

ای شاخ گل شکسته طرف کلاه توپیچ و خم بنفشه ز خط سیاه تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6543

کردم اگر چه هر دو جهان رونمای تواز بی بضاعتی خجلم از لقای تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6546

دام و کمند گردن دلهاست آرزودل مشت خار و موجه دریاست آرزو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6561

از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواهزینهار از ترک دنیا کردگان دنیا مخواه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6563

تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سیاهعالم روشن به چشم آب حیوان شد سیاه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6567

صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز دهعیشهای شب پریشان گشته را آواز ده

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6568

این چه خورشیدست یارب از افق تابان شده؟کز تماشایش فلک یک دیده حیران شده

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6572

بی توام در دل شراب ناب می گردد گرهدر زمین تشنه من آب می گردد گره

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6573

در گلویم اشک رنگارنگ می گردد گرهکاروان در راههای تنگ می گردد گره

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6576

رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی استپنبه بر داغ پلنگ خشمگین بیجا منه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6579

دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منهچون گل از هر شبنمی آیینه بر زانو منه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6580

از دل سودایی ما آسمان رنگ است کوهاز هلال تیشه ما آتشین چنگ است کوه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6581

تیشه زد بر پای خود هر کس که زد بر پای کوهدست کوته دار چون فرهاد از ایذای کوه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6582

صباحت آب در گلزارش از جوی گهربستهنزاکت رشته جان را بر آن موی کمر بسته

Saib TəbriziQəzəl1 dəq