Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی راز گوهر چون صدف پر ساخت گردون حبابی را
Qəzəl 442به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی رامکن صرف زمین شور، آب زندگانی را
Qəzəl 447غنیمت دان درین وحشت سرا خلوت گزینی راکه از پوشیدن چشم است عینک دوربینی را
Qəzəl 450خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی راکه کوری کاسه دریوزه می گردد گدایی را
Qəzəl 452به دل های پر از خون حرف آن زلف دو تا بگشاسر این نافه را پیش غزالان ختا بگشا
Qəzəl 455نباشد چون تن آسانان ز خورد و خواب عیش ماز اشک و آه می گردد به آب و تاب عیش ما
Qəzəl 456فلک پرواز سازد آه را درد گران ماپر سیمرغ بخشد تیر را زور کمان ما
Pərakəndə şeir 469رنگ من کرده به بال و پر عنقا پروازنیست ممکن که به چندین بط می آید باز
Qəzəl 476من و مصری که شکرخیز بود خاک آنجاکوزه شهد شود حنظل افلاک آنجا
Pərakəndə şeir 482از عشق اگر لاف زنی دشمن کین باشبا بخت سیه همچو سیاهی و نگین باش
Qəzəl 481همه کس طالب آن سرو روان است اینجاآب حیوان ز نفس سوختگان است اینجا
Qəzəl 483خام ماندم ز می کهنه کشیدم تا دستنشود هیچ مرید از قدم پیر جدا!
Pərakəndə şeir 494من که بودم رونق کوی خرابات، این زمانآفتاب شنبه و ابر شب آدینه ام
Qəzəl 494طالعی کو، که کشم مست در آغوش ترا؟بوسه تاراج کنم زان لب می نوش ترا
Pərakəndə şeir 498پرده بر حسن عمل از دامن تر می کشمچون صدف دامان تر در آب گوهر می کشم
Qəzəl 497گر نبینیم به خلوت رخ چون ماه تراکسی از ما نگرفته است سر راه ترا
Pərakəndə şeir 500چون نظر بر روی آن دشمن مروت میکنماز بهار گریه گلریزان حسرت میکنم
Pərakəndə şeir 504در دل است آن کس که از نادیدنش دیوانهایمآن که ما را دربهدر دارد به او همخانهایم
Qəzəl 505ما که در خم ننمودیم فلاطون خود راصاف سازیم درین صومعه ها چون خود را؟
Qəzəl 509شانه گر باز کند زلف گرهگیرش رانی به ناخن شکند پنجه تدبیرش را
Qəzəl 513وحشتی داده ز اوضاع جهان دست مراکه به زنجیر دو زلفش نتوان بست مرا
Pərakəndə şeir 515نتوان کرد به زندان بدن محصورمشیشه را می شکند زور می پرزورم
Qəzəl 516نفس سوخته روشنگر جان است مراچون شرر، زندگی از سوختگان است مرا
Pərakəndə şeir 519دلی گرفته تر از غنچه در بغل دارمبه چشم آبله با خار بن جدل دارم
Qəzəl 518دل پریخانه آن روی چو ماه است مرایوسفی در بن هر موی به چاه است مرا
Qəzəl 526آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مراکه تسلی به دو عالم نتوان کرد مرا
Qəzəl 552صلح در پرده بود یار به جنگ آمده رامده از دست، گریبان به چنگ آمده را
Pərakəndə şeir 554زبان شانه را از حرف زلفش کی توان بستن؟پریشان گوی را نتوان ز غمازی زبان بستن
Qəzəl 578رسیدگی ز مطالب گذشتن است اینجابه مدعا نرسیدن، رسیدن است اینجا
Pərakəndə şeir 656در گریه چشم افشک فشان را ندیده ایفصل بهار لاله ستان را ندیده ای