Qəzəl 434

سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی راز گوهر چون صدف پر ساخت گردون حبابی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 442

به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی رامکن صرف زمین شور، آب زندگانی را

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 447

غنیمت دان درین وحشت سرا خلوت گزینی راکه از پوشیدن چشم است عینک دوربینی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 450

خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی راکه کوری کاسه دریوزه می گردد گدایی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 452

به دل های پر از خون حرف آن زلف دو تا بگشاسر این نافه را پیش غزالان ختا بگشا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 455

نباشد چون تن آسانان ز خورد و خواب عیش ماز اشک و آه می گردد به آب و تاب عیش ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 456

فلک پرواز سازد آه را درد گران ماپر سیمرغ بخشد تیر را زور کمان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 469

رنگ من کرده به بال و پر عنقا پروازنیست ممکن که به چندین بط می آید باز

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 476

من و مصری که شکرخیز بود خاک آنجاکوزه شهد شود حنظل افلاک آنجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 482

از عشق اگر لاف زنی دشمن کین باشبا بخت سیه همچو سیاهی و نگین باش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 481

همه کس طالب آن سرو روان است اینجاآب حیوان ز نفس سوختگان است اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 483

خام ماندم ز می کهنه کشیدم تا دستنشود هیچ مرید از قدم پیر جدا!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 494

من که بودم رونق کوی خرابات، این زمانآفتاب شنبه و ابر شب آدینه ام

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 494

طالعی کو، که کشم مست در آغوش ترا؟بوسه تاراج کنم زان لب می نوش ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 498

پرده بر حسن عمل از دامن تر می کشمچون صدف دامان تر در آب گوهر می کشم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 497

گر نبینیم به خلوت رخ چون ماه تراکسی از ما نگرفته است سر راه ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 500

چون نظر بر روی آن دشمن مروت می‌کنماز بهار گریه گلریزان حسرت می‌کنم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 504

در دل است آن کس که از نادیدنش دیوانه‌ایمآن که ما را دربه‌در دارد به او هم‌خانه‌ایم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 505

ما که در خم ننمودیم فلاطون خود راصاف سازیم درین صومعه ها چون خود را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 509

شانه گر باز کند زلف گرهگیرش رانی به ناخن شکند پنجه تدبیرش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 513

وحشتی داده ز اوضاع جهان دست مراکه به زنجیر دو زلفش نتوان بست مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 515

نتوان کرد به زندان بدن محصورمشیشه را می شکند زور می پرزورم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 516

نفس سوخته روشنگر جان است مراچون شرر، زندگی از سوختگان است مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 519

دلی گرفته تر از غنچه در بغل دارمبه چشم آبله با خار بن جدل دارم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 518

دل پریخانه آن روی چو ماه است مرایوسفی در بن هر موی به چاه است مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 526

آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مراکه تسلی به دو عالم نتوان کرد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 552

صلح در پرده بود یار به جنگ آمده رامده از دست، گریبان به چنگ آمده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 554

زبان شانه را از حرف زلفش کی توان بستن؟پریشان گوی را نتوان ز غمازی زبان بستن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 578

رسیدگی ز مطالب گذشتن است اینجابه مدعا نرسیدن، رسیدن است اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 656

در گریه چشم افشک فشان را ندیده ایفصل بهار لاله ستان را ندیده ای

Saib Təbrizi1 dəq