Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
سمنبران که به لب آبدار چون گهرندبه چهره از جگر عاشقان برشته ترند
Qəzəl 3911به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برندهزار عقد گهر با لب خموش برند
Qəzəl 3912سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند
Qəzəl 3924چگونه باده عرفان جماعتی نوشندکه باده در رگ تاک است ومست ومدهوشند
Qəzəl 3929فغان چه با دل سنگین آن نگار کندخروش بحر به گوش صدف چه کار کند
Qəzəl 3931اگر نه چشم من آن دلنواز باز کندمرا ز هر دو جهان کیست بی نیاز کند
Qəzəl 3946خوشا کسی که به دامان خود قدم شکندتمام دست شود خویش را بهم شکند
Qəzəl 3948ترانه های جهان گرچه مختلف رنگندتو چون ز پرده برآیی همه یک آهنگند
Qəzəl 3949ز دل نگشت مرا آه سینه تاب بلندنشد ز سوختگی دود ازین کباب بلند
Qəzəl 3950سپند خال لبت آتشین عذارانندبه خون تپیده لعل تو تاجدارانند
Qəzəl 3964اگر چه دیده به خواب از صدای آب رودمرا ز قلقل مینا ز دیده خواب رود
Qəzəl 3966به گریه نقطه خال تو از نظر نرودکه داغ لاله به خونابه جگر نرود
Qəzəl 3969مباد اهل عمل بیخود از شراب شودکه از خرابی او عالمی خراب شود
Qəzəl 3989چرا شراب به زاهد کسی به زور دهدبه دست بی بصر آیینه بلور دهد
Qəzəl 4000ز خود برآ که نسیم بهار میآیدسبکروی ز سر کوه یار میآید
Qəzəl 4018دل گرفته کی از لاله زار بگشایدز دستهای نگارین چه کار بگشاید
Qəzəl 4019دل از مشاهده لاله زار نگشایدز دستهای حنابسته کارنگشاید
Qəzəl 4035عرق ز شرم تو بر روی آفتاب دویدز شوق لعل تو خون در رگ شراب دوید
Qəzəl 4048هشیار را به مجلس مستان که میبرداز بهر عیب خویش نگهبان که میبرد
Qəzəl 4059پیش نسیم صبح گل آغوش باز کرداز پاکدامنان نتوان احتراز کرد
Qəzəl 4064خوش وقت قطره ای که زدریا سفر نکردآواره خویش را به هوای گهر نکرد
Qəzəl 4073حرف درشت بردل بی کینه می خوردگر سنگ گوهرست به آیینه می خورد
Qəzəl 4084دولت به لعل پاک گهر زود می رسدروشن گهر به تاج وکمر زود می رسد
Qəzəl 4096تا دیده محو روی تو شد کامیاب شدشبنم به آفتاب رسید آفتاب شد
Qəzəl 4119از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلدنشو ونما ز نخل برومند بگسلد
Qəzəl 4122طی شد زمان پیری ودل داغدار ماندصیقل شکست وآینه ام در غبار ماند
Qəzəl 4125جمعی که دل به طره طرار بسته انداول کمر به رشته زنار بسته اند
Qəzəl 4153عشاق دل به دیده روشن کشیده اندچون ذره رخت خویش به روزن کشیده اند
Qəzəl 4173وقت است نوبهار در عیش وا کندباغ از شکوفه خنده دندان نما کند
Qəzəl 4189عاشق کجا به شکوه دهن باز میکنداین کبک خنده بر رخ شهباز میکند