Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چو از تو دیده و دل کامیاب شد هر دومرا ازین چه که عالم خراب شد هر دو؟
Qəzəl 6526ز شرم قد بلند تو آب گردد سروبه زیر خاک نهان از حجاب گردد سرو
Qəzəl 6542مپسند پر ز داغ کنم از جفای توآن کیسه ها که دوخته ام بر وفای تو
Qəzəl 6544در هیچ پرده نیست، نباشد نوای توعالم پُر است از تو و خالی است جای تو
Qəzəl 6559حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاهشمع را فانوس از باد صبا دارد نگاه
Qəzəl 6562از سر عشاق در زیر فلک سامان مخواهاختیار از گوی عاجز در خم چوگان مخواه
Qəzəl 6577بی تأمل بر بساط پاکبازان پا منهتا نشویی دست از جان پای در دریا منه
Qəzəl 6578بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منهآستین خشک را بر دیده های تر منه
Qəzəl 6589شنیدم آه گرمی با تو گستاخانه سرکردهبه جسم نازکت بیماری چشمت اثر کرده
Qəzəl 6591میدهد عشق به شمشیر صلا بسم اللهتازه کن جانی ازین آب بقا بسم الله
Qəzəl 6600چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟که هم بهار نگاه است و هم خزان نگاه
Qəzəl 6601گر از طعام تن عام می شود فربهتن کریم ز اطعام می شود فربه
Qəzəl 6606نه سرخ چهره خورشید را شفق کردهکه از خجالت روی تو خون عرق کرده
Qəzəl 6611بریده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟به سنبل که سیه کرده چشم تر لاله؟
Qəzəl 6628هر چند هست مشرق دیدار آینهباشد نظر به سینه من تار آینه
Qəzəl 6629تا کرد خانه از رخ او روشن آینهگیرد ز آفتاب به گل روزن آینه
Qəzəl 6630ساقی قدحی از می اسرار مرا دهیک قطره ازان قلزم زخار مرا ده
Qəzəl 6633زلفی که بر آن طرف بناگوش فتادهشامی است که با صبح هم آغوش فتاده
Qəzəl 6642آن خوش پسر برآمد از خانه می کشیدهمایل به اوفتادن چون میوه رسیده
Qəzəl 6652با لباس عنبرین امروز جولان کردهایسرو را در جامه قمری خرامان کردهای
Qəzəl 6665دوش با ما سرگران بودی چه در سر داشتی؟باده می خوردی و خون ما به ساغر داشتی
Qəzəl 6667زاهد از خشکی سبکروحانه بیرون آمدیصورت دیوار اگر از خانه بیرون آمدی
Qəzəl 6668هر کجاگیری گلی در آب معمار خودیکار هر کس را دهی انجام در کار خودی
Qəzəl 6685بر زبان و دل چو کج باشد نبخشاید کسیاز دم عقرب گره جز سنگ نگشاید کسی
Qəzəl 6712قطره ای از قلزم توحید باشد هر دلیدست رد بر هیچ مخلوقی منه گر واصلی
Qəzəl 6713ابر مظلم تیره گرداند جهان را در دمییک ترشرو تلخ سازد عیش را بر عالمی
Qəzəl 6714تا نسوزد، عود در مجمر ندارد آدمیتا نگرید، آب در گوهر ندارد آدمی
Qəzəl 6715گر به کار خویشتن چون شمع بینا بودمیزیر تیغ محفل آرا پای بر جا بودمی
Qəzəl 6719برد شبنم را برون از باغ، چشم روشنیبا دل روشن تو محو آب و رنگ گلشنی
Qəzəl 6720ای ز رویت برق عالمسوز در هر خرمنیوز نسیم جلوه ات هر آتشی را دامنی