Qəzəl 1277

فکر جانسوز مرا یک نقطه بی انداز نیستیک سپند بزم من بی شعله آواز نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1282

حاصل دنیای فانی جز غم و تشویش نیستمد عمر جاودانش آه حسرت بیش نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1283

آه مظلومان برون آید ز لب بی اختیارناوک دلدوز را آسودگی در کیش نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1286

آسمان در چشم ما دود و بخاری بیش نیستسر به سر روی زمین مشت غباری بیش نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1306

یک سر مو راستی در طاق ابروی تو نیسترحم در سر کار مژگان بلاجوی تو نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1314

پیچ و تاب آن کمر با موی آتش دیده نیستمصرع پیچیده زلف این قدر پیچیده نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1322

غفلت تر دامنان را حاجت پیمانه نیستچشم خواب آلود نرگس گوش بر افسانه نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1324

زان لب شیرین که در هر گوشه صد فرهاد داشتبوسه ای برد از میان ساغر که صد فریاد داشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1332

تا دل از یاد تو می در ساغر اندیشه داشتهر حبابی را که می دیدم پری در شیشه داشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1338

جان و دل را رایگان آن دشمن جان برنداشتدین و ایمان را به هیچ آن نامسلمان برنداشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1339

یاد ایامم که در تن جان ما منزل نداشتموجه مطلق عنان ما غم ساحل نداشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1347

در بهار نوجوانی هر که از صهبا گذشتبی توقف می تواند از سر دنیا گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1349

می توان با همت سرشار از دنیا گذشتموج با این شهپر توفیق از دریا گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1350

همچو برق از عالم اسباب می باید گذشتزین خراب آباد چون سیلاب می باید گذشت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1355

می توان از گلشن فردوس دست افشان گذشتاز تماشای بناگوش بتان نتوان گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1373

هر که عبرت حاصل از اوضاع دنیا کرد و رفتیوسف خود را درین بازار پیدا کرد و رفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1381

دامن فرصت دل بیتاب نتواند گرفتمشت خاکی پیش این سیلاب نتواند گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1388

وقت خط کام از لب چون نوش می باید گرفتدرد این میخانه را سرجوش می باید گرفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1408

غزالان را ز وحشت باز دارد دیدن چشمتبه چرخ آرد زمین را چون فلک گردیدن چشمت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1417

قد موزون تو روزی که به جولان برخاستهر که را بود دلی، از سر ایمان برخاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1441

پیش من ثابت و سیار فلک مرغوب استخرده گل همه در دیده بلبل خوب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1449

Zahiri görmək əgər adət olub gözlərinə,Asginan divara o gözləri ayna yerinə.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1480

سبزی نه فلک از چشم گهربار دل استآب این مزرعه از دیده بیدار دل است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1493

خلوت فکر، پریخانه خاموشان استگفتگو ابجد طفلانه خاموشان است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1494

نمک عشق در آب و گل درویشان استحاصل روی زمین در دل درویشان است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1498

شور شیرین سخنان در به هم آمیختن استسرمه ناله زنجیر ز هم ریختن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1516

بند و زندان گرامی گهران از جاه استیوسف ما به عزیزی چو رسد در چاه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1520

که به سیب ذقنش چشم هوس دوخته است؟که سهیل (از) عرق شرم برافروخته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1532

از شکر خنده ات آتش به جهان افتاده استاین چه شورست که در عالم جان افتاده است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1539

دل شب وصل تو از صبح مکدر شده استعیش من تلخ ازین قند مکرر شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq