که به سیب ذقنش چشم هوس دوخته است؟که سهیل (از) عرق شرم برافروخته است

چون ز آتشکده دل به سلامت گذرد؟آن که از پرتو مهتاب رخش سوخته است

ما چو طاوس ز بال وپر خود در دامیمدام زلف تو چه صد چشم به ما دوخته است؟

ترتیب کرد مرا عشق و به جایی نرسیدابر نیسان چه کند، دانه ما سوخته است

خنده صبح به فانوس تجلی داردتا ز شمع رخت آیینه برافروخته است

در زبان آوری خانه ما حرفی نیستنه چو طوطی سخن از آینه آموخته است

بوسه ای گر نربوده است ز یاقوت لبشدهن لاله چرا تا به جگر سوخته است؟

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. آتش از خانه همسایه به همسایه فتدصائب از پهلوی دل درد و غم اندوخته است

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq