Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
به سینه هرکه تمنای نوگلی داردز هر الف به نظر شاخ سنبلی دارد
Qəzəl 3752درین بهار به گلزار رفتنی داردبه پای بوی گل از خود گذشتنی دارد
Qəzəl 3753ز بیم خار خورد در لباس دایم خونچو گل کسی که درین باغ دامنی دارد
Qəzəl 3757چگونه جان ز تنم هجر سینه تاب برد؟من آن نیم که مرا در فراق خواب برد
Qəzəl 3763مرا به زخم زبان روزگار میگذردمدار آبله من به خار میگذرد
Qəzəl 3766ز خط صفا لب میگون یار پیدا کردبهار نشأه این باده را دوبالا کرد
Qəzəl 3769قدح به حوصله ما چه می تواند کرد؟سفینه با دل دریا چه می تواند کرد؟
Qəzəl 3782تلاش بیخبری با شعور نتوان کردسفر ز خود به پر و بال مور نتوان کرد
Qəzəl 3795غزال چشم تو ره بر پلنگ می گیردحباب بحر تو باج از نهنگ می گیرد
Qəzəl 3799نه پشت پای بر اندیشه می توانم زدنه این درخت غم از ریشه می توانم زد
Qəzəl 3809ز گرمی نگهت آب در گهر سوزدز خنده نمکینت دل شکر سوزد
Qəzəl 3810نفس به سینه ام از اضطراب می سوزدچنان که تیر شهاب از شتاب می سوزد
Qəzəl 3816چه غم ز سینه به یاد وصال برخیزد؟چه تشنگی به سراب از سفال برخیزد؟
Qəzəl 3817ازین بساط کسی شادمانه برخیزدکه از سر دو جهان عارفانه برخیزد
Qəzəl 3819به ناله ای ز دل ما چه درد می خیزد؟ز یک نسیم چه مقدار گرد می خیزد؟
Qəzəl 3822ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزدز فیض اشک گلم از کنار می خیزد
Qəzəl 3833ز آه کام دو عالم مرا مهیا شدازین کلید دو صد در به روی من وا شد
Qəzəl 3840ز باده چهره ساقی جهان دیگر شدزقطره های عرق گلستان دیگر شد
Qəzəl 3845فغان که وحشی من مانده از رمیدن شدچو نقش پای زمین گیر آرمیدن شد
Qəzəl 3850زصدق اگر نفس صبحگاه خواهی شدز چشم شور فلک مد آه خواهی شد
Qəzəl 3852به خاک دیر جبینی که آشنا باشداگر به کعبه رود روی بر قفا باشد
Qəzəl 3854زخاکساری دل برقرار خودباشدگهرزگردیتیمی حصارخودباشد
Qəzəl 3855زانقلاب دل آسوده بیشتر باشدکمند وحدت ما موجه خطر باشد
Qəzəl 3869نشاط لازم نقص عقول می باشدبه قدر هوش وخرد دل ملول می باشد
Qəzəl 3875ز کلک تازه من شعر تر نمی گسلدز شاخ سدره وطوبی ثمر نمی گسلد
Qəzəl 3880دلیل راه کج از مستقیم می داندحکیم نبض صحیح از سقیم می داند
Qəzəl 3902چه دیده است در آن آتشین عذار سپندکه بی ملاحظه جان را کند نثار سپند
Qəzəl 3904خوش آن کسان که دردل برآرزو بستندبه اشک تلخ ره لقمه بر گلو بستند
Qəzəl 3916خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازندزمین خویش به تدبیر آسمان سازند
Qəzəl 3920ز خود برآمدگان رستگار می باشندز داروگیر جهان برکنار می باشند