Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دل کی تهی ز خنده طفلانه می شودباز این گره ز گریه مستانه می شود
Qəzəl 4296آزاده رو مقید عالم نمی شودعیسی شکار رشته مریم نمی شود
Qəzəl 4299مژگان ز موج اشک گریزان نمی شودجوهر ز آب تیغ پریشان نمی شود
Qəzəl 4303برقم ز خرمن از دل بیتاب می جهدنبضم ز تاب دردچو سیماب می جهد
Qəzəl 4308در پرده غنچه برگ سفر ساز می دهدشبنم عبث چه آینه پرداز می دهد
Qəzəl 4310مجنون عنان به مردم عاقل نمی دهدموج رمیده دست به ساحل نمی دهد
Qəzəl 4314از ناله عندلیب به برگ ونوارسیدرهرو به کاروان ز صدای درا رسید
Qəzəl 4337از گردش افلاک کجا دل گله دارد؟این خانهٔ ویران چه غم زلزله دارد؟
Qəzəl 4338از گرمروان خار مغیلان گله دارداینجاست که نشتر خطر از آبله دارد
Qəzəl 4342طفل است و غم نالهٔ ما هیچ ندارداین غنچه سر و برگ صبا هیچ ندارد
Qəzəl 4346دل طاقت حیرانی دیدار نداردآیینه ما جوهر این کار ندارد
Qəzəl 4363آن شوخ چه گویم که دل از دست چسان بردنامد به کنار من ودل را زمیان برد
Qəzəl 4379جان در بدن خاکی ما زنگ برآورداین گوهر صاف از صدف این رنگ برآورد
Qəzəl 4380نظاره خط توام از خال برآوردتفصیل مرا از غم اجمال برآورد
Qəzəl 4384از عود دل گرم من اخگربگریزداز بزم نفس سوخته مجمر بگریزد
Qəzəl 4389در راه توهر کس دل ودین باخته باشداز زنگ خودی آینه پرداخته باشد
Qəzəl 4390عاشق غم اسباب چرا داشته باشددارد همه چیز آن که تراداشته باشد
Qəzəl 4393اندیشه چرا عشق ز کس داشته باشدپروانه چه پروای عسس داشته باشد
Qəzəl 4394زان سفله حذرکن که توانگرشده باشدزان موم بیندیش که عنبر شده باشد
Qəzəl 4398زخمی که ز تیغ تو مرا بر سپر آمدبیش از همه زخمی به جگر کارگر آمد
Qəzəl 4399تا خنده ازان غنچه مستور برآمدصبح شکر از چاک دل موربرآمد
Qəzəl 4414تا حسن گلو سوز تو در جان شرر افکنددر سینه من داغ مکرر سپر افکند
Qəzəl 4419در کودکی از جبهه من عشق عیان بودگهواره ز بیتابی من تخت روان بود
Qəzəl 4420در زیر فلک چند خردمند توان بودهشیار درین غمکده تا چند توان بود
Qəzəl 4424داغ از جگر سوختگان دیر برآیدخورشید ز مغرب به قیامت بدر آید
Qəzəl 4428آه از دل جویای تو بیتاب برآیدغواص نفس سوخته از آب برآید
Qəzəl 4432کی پیچ وخم از طبع هوسناک برآیداین ریشه محال است ازین خاک برآید
Qəzəl 4437حاشا که زعاشق سخن کام برآیداز سینه آتش نفس خام برآید
Qəzəl 4439لعل از جگر سنگ گر از تیشه برآیداز دل سخن از کاوش اندیشه برآید
Qəzəl 4444با تنگدلی از لب خندان چه گشایداز خنده سوفار ز پیکان چه گشاید