Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرابی کسی از دهنِ شیر برآورد مرا
Qəzəl 531می کند وقت خوش از عمر برومند مراخونی وقت، بود خونی فرزند مرا
Pərakəndə şeir 537از خط به مهربانی ما بدگمان مشوما با لبت نمک به حرامی نخورده ایم
Qəzəl 540می پرد چشم به خال لب جانانه مراحرص چون دام فزون می شود از دانه مرا
Pərakəndə şeir 545به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم
Qəzəl 553شوق اگر قافله سالار شود قافله راراه خوابیده پر و بال شود راحله را
Pərakəndə şeir 565رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو
Pərakəndə şeir 566ای غنچه زر خرید گلستان بوی توخورشید خانه زاد شبستان موی تو
Pərakəndə şeir 567در مجلس شراب رخ شرمگین مجواز جویبار شعله گل کاغذین مجو
Qəzəl 567روشن است از دل بی کینه ما سینه ماگوهر ماست چراغ دل گنجینه ما
Pərakəndə şeir 576دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی
Pərakəndə şeir 580از سخن چند چو سی پاره پریشان گردی؟مهر زن بر لب گفتار که قرآن گردی
Pərakəndə şeir 581کند چه نشو و نما دانه زمین گیریکه در گذار ندیده است ابر تصویری
Qəzəl 584فکنده ایم به امروز کار فردا راازین حیات چه آسودگی بود ما را؟
Qəzəl 585چه نسبت است به گردنکشی مدارا را؟قدح خراج به گردن نهاد مینا را
Qəzəl 586کجا نظر به گل و یاسمن بود ما را؟که خارخار، گل پیرهن بود ما را
Pərakəndə şeir 591مرا چون نیست طالع ز آشناییهمان بهتر که سازم با جدایی
Pərakəndə şeir 594نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایینشد که گوشه کاری به آفتاب نمایی
Pərakəndə şeir 595بهار می گذرد، سیر گلستانی کنبه آشیان چه فرو رفته ای، فغانی کن
Qəzəl 596اگر به بندگی ارشاد می کنیم ترااشاره ای است که آزاد می کنیم ترا
Pərakəndə şeir 603ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردنکه به جامه های صورت نتوان نماز کردن
Qəzəl 609چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرابه حیرتم که چرا این قدر گداخت مرا
Pərakəndə şeir 611مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش راوگرنه عشق مسکین چه دارد رونمای او؟
Pərakəndə şeir 612قیامت را به رفتار آورد سرو روان توزند مهر خموشی بر لب عیسی زبان تو
Pərakəndə şeir 613یکی هزار شد از خط سبز، شهرت اوازین غبار بلندی گرفت رایت او
Qəzəl 615همان کسی که به دستِ کَرَم سرشت مرابه زیرِ پای خُم انداخت همچو خِشت مرا
Pərakəndə şeir 619درگذشت از خاکساری دشمن از آزار منشد حصار عافیت کوتاهی دیوار من
Pərakəndə şeir 621خیره گردد دیده صبح از جلای داغ منداغ دارد مهر تابان را صفای داغ من
Pərakəndə şeir 622نیست غیری در حریم دیده نمناک مننام لیلی نقش می بندد ز اشک پاک من
Qəzəl 621شد از رکاب تو پیدا هلال عید مراگشوده شد در جنت ازین کلید مرا