Qəzəl 6869

ز عشق شد همه غم های بی شمار یکییکی هزار شد چون شود هزار یکی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6877

چه خون که در جگر ماه و آفتاب کنیرخ لطیف چو گلرنگ از شراب کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6883

دل عزیز به این تیره خاکدان چه دهی؟به مفت یوسف خود را به کاروان چه دهی؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6884

همین نه در نظر ای سیمبر نمی آییز سرکشی تو به اندیشه درنمی آیی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6885

فکنده شور محبت مرا به صحراییکه موج می زند از هر کنار دریایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6890

ای آن که دل به دولت بیدار بسته ایدر راه برق، سد خس و خار بسته ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6891

از زهر چشم، چشم من زار بسته ایراه عیادت از چه به بیمار بسته ای؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6892

طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایبرخاست شور حشر و تو کاهل نشسته ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6893

ای صید پیشه ای که دل از ما گرفته ایبر خویشتن ببال که عنقا گرفته ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6894

روی زمین به زلف معنبر گرفته ایبا این سپه چه ملک محقر گرفته ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6903

دارم ز اشک گرم دل تاب خورده ایچون خار و خس تپانچه سیلاب خورده ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6911

ای شمع طور از آتش حسنت زبانه‌ایعالم به دور زلف تو زنجیرخانه‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6915

ای حسن خط ز مصحف روی تو آیتیاز خوبی تو قصه یوسف حکایتی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6926

صائب ز طول بیش بود عرض راه تواز مستی این چنین که به هر سوی مایلی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6935

دایم ستیزه با دل‌افگار می‌کنیبا لشکر شکسته چه پیکار می‌کنی؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6946

دل را اگر چه نیست ز دلدار آگهیدلدار را بود ز دل زار آگهی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6958

ظلم است که درمان خود از درد ندانیقدر دل گرم و نفس سرد ندانی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6960

در سینه عشاقی و از سینه جداییچون صورت آیینه ز آیینه جدایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6962

ما صلح نمودیم ز گلزار به بوییچشمی چو عرق آب ندادیم ز رویی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6966

به روی گرم اگر تابنده باشیچراغ مردم بیننده باشی

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6967

اگر دل از علایق کنده باشیبه منزل بار خود افکنده باشی

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6968

اگر بی پرده خود را دیده باشیگل از فردوس اینجا چیده باشی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6975

اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلیبازیچه ای است عشرت از رهگذار طفلی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6976

از بس که خوش عنان است سیلاب زندگانیخار و خسی است پیشش اسباب زندگانی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6978

یا غمم را شمار بایستییا جهان غمگسار بایستی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6981

نمی آید از من دگر بردباریدو دست من و دامن بی قراری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6984

تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟من هیچ نمی گویم، آخر تو روا داری؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6990

پا به ادب نه که زخم خار نیابیبار به دلها منه که بار نیابی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6991

مرکز عیش است آن دهان که تو داریعمر دوباره است آن لبان که تو داری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6992

ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانه‌ایدر پای شمعت آسمان پرسوخته پروانه‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq