Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر اوچمن آرا کند از دامن گل بستر او
Qəzəl 6509چشم را خیره کند پرتو زیبایی تومن و از دور تماشای تماشایی تو
Qəzəl 6510چرب نرمی ز رقیبان ستمکار مجوگل بی خار ز خار سر دیوار مجو
Qəzəl 6518زمین نشسته به خاک سیاه از غم توکبودپوش بو آسمان ز ماتم تو
Qəzəl 6525مشو چو موج شلاین به هر کنار و بروکمند طول امل را فراهم آر و برو
Qəzəl 6533چون سر زند ز مشرق زین آفتاب توصد شاخ گل پیاده رود در رکاب تو
Qəzəl 6534از بس ز خون ما شده گلگون عقیق تودر ساغر سهیل کند خون عقیق تو
Qəzəl 6535خون لاله لاله می چکد از رنگ آل توگلگونه همند جلال و جمال تو
Qəzəl 6540ای شاخ گل شکسته طرف کلاه توپیچ و خم بنفشه ز خط سیاه تو
Qəzəl 6543کردم اگر چه هر دو جهان رونمای تواز بی بضاعتی خجلم از لقای تو
Qəzəl 6546دام و کمند گردن دلهاست آرزودل مشت خار و موجه دریاست آرزو
Qəzəl 6561از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواهزینهار از ترک دنیا کردگان دنیا مخواه
Qəzəl 6563تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سیاهعالم روشن به چشم آب حیوان شد سیاه
Qəzəl 6567صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز دهعیشهای شب پریشان گشته را آواز ده
Qəzəl 6568این چه خورشیدست یارب از افق تابان شده؟کز تماشایش فلک یک دیده حیران شده
Qəzəl 6572بی توام در دل شراب ناب می گردد گرهدر زمین تشنه من آب می گردد گره
Qəzəl 6573در گلویم اشک رنگارنگ می گردد گرهکاروان در راههای تنگ می گردد گره
Qəzəl 6576رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی استپنبه بر داغ پلنگ خشمگین بیجا منه
Qəzəl 6579دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منهچون گل از هر شبنمی آیینه بر زانو منه
Qəzəl 6580از دل سودایی ما آسمان رنگ است کوهاز هلال تیشه ما آتشین چنگ است کوه
Qəzəl 6581تیشه زد بر پای خود هر کس که زد بر پای کوهدست کوته دار چون فرهاد از ایذای کوه
Qəzəl 6582صباحت آب در گلزارش از جوی گهربستهنزاکت رشته جان را بر آن موی کمر بسته
Qəzəl 6588مگر در باغ راه جلوه جانانه افتاده؟که از مستی ز دست شاخ گل پیمانه افتاده
Qəzəl 6592خنکی در اسد از مهر جهانگیر مخواهنفس سرد ز کام و دهن شیر مخواه
Qəzəl 6593سرو من طرح نو انداختهای یعنی چه؟جامه را فاختهای ساختهای یعنی چه؟
Qəzəl 6597به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاهکند درازی شب عمر شمع را کوتاه
Qəzəl 6599بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاهکه خم کند قد استاده را نظاره چاه
Qəzəl 6607عرق به برگ گلت می دود شتاب زدهنگاه گرم که این نقش را بر آب زده؟
Qəzəl 6608ز خط عذار تو تا عنبرین نقاب شدهز هاله خوبی مه پای در رکاب شده
Qəzəl 6609به هر کجا که خوری باده تن به خواب مدهبنای خانه ناموس را به آب مده