Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دل به حرف پوچ تا کی شاد خواهی ساختن؟مصحف خود چند کاغذ باد خواهی ساختن؟
Qəzəl 6002نیست آسان خون نعمتهای الوان ریختنبرگریزان مکافات است دندان ریختن
Qəzəl 6005نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتندردسر بسیار دارد پاس دلها داشتن
Qəzəl 6020حق گوهر چیست، آب و رنگ گوهر یافتننیست تحسینی سخن را بهتر از دریافتن
Qəzəl 6026هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخنسرنمی پیچد به تیغ از خط فرمان سخن
Qəzəl 6029چون قلم آن را که در سر هست سودای سخنسر نمی پیچد به زخم تیغ از پای سخن
Qəzəl 6031لشکر خط ملک حسنت را به هم خواهد زدنصفحه رخساره ات را خط قلم خواهد زدن
Qəzəl 6039استخوان من اگر رزق هما خواهد شدنسایه بال هما ابر بلا خواهد شدن
Qəzəl 6045پیش مستان از خرد بیگانه می باید شدنچون به طفلان می رسی دیوانه می باید شدن
Qəzəl 6046مرد غوغا نیستی سرور نمی باید شدنتاب دردسر نداری سر نمی باید شدن
Qəzəl 6058از خموشی مشت خاک بر دهان قال زنتا قیامت خیمه در دارالامان حال زن
Qəzəl 6059نیستی کوه گران، بر سیر پشت پا مزندامن خود را گره بر دامن صحرا مزن
Qəzəl 6064گرد غم فرش است دایم در غمآباد وطندر غریبی نیست مکروهی به جز یاد وطن
Qəzəl 6074سر به پیش انداختن از بردباری پیشه کنرخنه در بنیاد کوه بیستون زین تیشه کن
Qəzəl 6077صبح شد ساقی نقاب دختر رز برفکنزان لب شیرین، نمک در دیده ساغر فکن
Qəzəl 6079نیستی چون اهل معنی لب به دعوی وا مکنعیبجویان را به عیب خویشتن گویا مکن
Qəzəl 6089از برای کام دنیا خویش را غمگین مکنپشت پا زن بر دو عالم، دست را بالین مکن
Qəzəl 6090تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکنای ستمگر رشته امید ما کوته مکن
Qəzəl 6098نست چون مژگان بلند و پست در گفتار منتیر یک ترکش ز همواری بود افکار من
Qəzəl 6101آه می دزدد نفس در سینه افگار منغنچه می خسبد نسیم صبح در گلزار من
Qəzəl 6107بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز منپنجه خورشید تابیدن نمی آید ز من
Qəzəl 6111از هواداران شود دایم مکدر شمع مناز پر پروانه دارد تیغ بر سر شمع من
Qəzəl 6117با سیه چشمان بود بزم می گلگون منساغر از ناف غزالان می زند مجنون من
Qəzəl 6125بس که شبها چین غم می چیند از ابروی منموج جوهر می زند آیینه زانوی من
Qəzəl 6136حرف پوچی کز دهان اهل لاف آید برونتیغ چو بینی است کز جهل از غلاف آید برون
Qəzəl 6137شمع را شب تیغ روشن از نیام آید بروناز سیاهی اختر پروانه شام آید برون
Qəzəl 6139چون ز طرف باغ آن سرو روان آید برونگل ز دنبالش چو سنبل موکشان آید برون
Qəzəl 6140ساقی از میخانه عالمتاب می آید برونگوهر شهوار خوب از آب می آید برون
Qəzəl 6146آه حسرت از دل پیران جهد بی اختیارتیر صائب زین کمان بی زور می آید برون
Qəzəl 6148دل کجا از چنگ آن طناز می آید برون؟کبک کی از عهده شهباز می آید برون؟