نست چون مژگان بلند و پست در گفتار منتیر یک ترکش ز همواری بود افکار من

پیش من طوطی ز خجلت سبز نتواند شدنگوشها را تنگ شکر می کند گفتار من

اشک نیسان را که در چشم صدف گرداند آبمهره گل می شمارد گوهر شهوار من

خواب شیرینی که مردم جا به چشمش می دهندمی کند کار نمک با دیده بیدار من

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. از غزل پر کن بود دیوان من صائب تهیسبزه بیگانه را ره نیست در گلزار من

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar