چون قلم آن را که در سر هست سودای سخن
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
چون قلم آن را که در سر هست سودای سخنسر نمی پیچد به زخم تیغ از پای سخن
از سخن ارض و سما تشریف هستی یافته استهیچ دست از آفرینش نیست بالای سخن
می شود خلخال ساق عرش از هر حلقه اینارسایی نیست در زلف دلارای سخن
از قلم چون دست بردارم، که در هر جلوه ایبیت معموری کند ایجاد ز انشای سخن
می کند روشن سواد مردم از نقش قدممی گذارد هر که سر چون خامه بر پای سخن
هستی ده روزه را عمر مؤبد می کندهمچو آب روح بخش خضر، صهبای سخن
دیده ها را چون جواهر سرمه روشن می کندگر به ظاهر تیره افتاده است سیمای سخن
از سیاهی قسمت خضرست آب زندگیاز هزاران کس یکی گردد شناسای سخن
از گهر رزق حباب پوچ آه حسرت استنیست کار هر سبکسر غور دریای سخن
صورت دیوار باشد در جهان آب و گلنیست هر کس را که در تن جان گویای سخن
پیش هر نادان دهن مگشا که جز فهم رساراست ناید هیچ تشریفی به بالای سخن
طوطیان را زنگ در منقار خواهد بست حرفگر چنین عالم تهی گردد ز جویای سخن
شکوه ما زان لب شکرفشان بیجا نبوددر دهان تنگ او می بود اگر جای سخن!
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب از قحط سخن سنجان خموشم، ورنه منچون قلم دارم ید طولی در احیای سخن
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/saib-qezel-6029
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri
Arizin görmək ilə tərk-i dil ü can etdim,Bağrımı ləblərinin şövqi ilə qan etdim.
Məna nəSən olan yerlərdə, a Püstə xanım,Kəklik nədir, turac nədir, sona nə?
QaldımYanaram, yanaram, dilim dönməz,Qərib qərib qürbət ellərdə qaldım
Mürəbbə: Nə fəğan eylərsən, ey dəli könülNə fəğan eylərsən, ey dəli könül,Dünya xublarının yoxdu vəfası.