Qəzəl 702

دریاب صبح فیض نسیم بهار رادر دیده جا ده این نفس بی غبار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 707

از کینه پاک کن دل افگار خویش راصبح امید ساز شب تار خویش را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 710

حاجت به خون گرم جگر نیست داغ راروغن ز خود بود گهر شبچراغ را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 713

هست از زوال نعل در آتش کمال راشد بوته گداز، تمامی هلال را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 716

عارف متابعت نکند قال و قیل رابانگ درا به کار نیاید دلیل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 718

پیچیده است دست تو دست کلیم رادر حقه کرده لعل تو در یتیم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 727

از بس گرفت تنگی دل در میان مرادر کام همچو غنچه نگردد زبان مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 732

سرگشته ساخت خالِ دلارای او مراپرگار کرد نقطهٔ سودای او مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 733

از باده چون کند عرق آلود ماه رادر چشم آفتاب بسوزد نگاه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 734

رویت ز هاله حلقه کند نام ماه رادلسرد از آفتاب کند صبحگاه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 737

مشمر ز عمر خود نفس ناشمرده رادفتر مساز این ورق باد برده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 749

روشن ز داغ های نهان ساز سینه رااز پشت، رو شناس کن این آبگینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 751

چون پای خم به دست فتادت کمر گشاچون گرم شد سرت ز می ناب، سر گشا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 754

آماده است از دل پر خون شراب مادر آتش است از جگر خود کباب ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 755

از نان و آب نیست بقا و ثبات ماباشد ز درد و داغ محبت حیات ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 756

در داغ غوطه خورد دل غم سرشت مابا کعبه هم لباس شد آخر کنشت ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 760

چون نی ز ناله نیست تهی بندبند ماآه ار نفس زیاده کشد دردمند ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 763

عالم ختن شد از قلم مشکسود ماجای ترحم است به زخم حسود ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 764

دایم شکفته است دل داغدار ماموقوف وقت نیست چو عنبر بهار ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 766

آمیخته است مستی ما با خمار مایکدست چون حناست خزان و بهار ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 767

با اختیار حق چه بود اختیار ما؟با نور آفتاب چه باشد شرار ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 783

تا چند نقشبند تمنا شویم ماآیینه دار جلوه عنقا شویم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 788

از بس سترد گرد ملال از جبین مادر زیر خاک ماند چو دام آستین ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 791

رزق ملایک است نوای رسای ماچون می شود بلند نگردد نوای ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 798

در آتشم ز دیده شوخ ستاره‌هادر هیچ خرمنی نفتد این شراره‌ها!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 815

گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟با پیرهن گل نبود کار، رفو را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 827

ای خار و خس بحر ثنای تو سخن‌هاگنجینه گوهر ز مدیح تو دهن‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 828

آن کس که داد پیوند با کاه کهربا راخواهد به هم رسانید جانهای آشنا را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 830

چشم همیشه مستت خمار کرد ما رازلف سبک عنانت سیار کرد ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 832

بسته است چشم روشن از سیر، بال ما راچون شمع ریشه باشد در سر نهال ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq