Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دریاب صبح فیض نسیم بهار رادر دیده جا ده این نفس بی غبار را
Qəzəl 707از کینه پاک کن دل افگار خویش راصبح امید ساز شب تار خویش را
Qəzəl 710حاجت به خون گرم جگر نیست داغ راروغن ز خود بود گهر شبچراغ را
Qəzəl 713هست از زوال نعل در آتش کمال راشد بوته گداز، تمامی هلال را
Qəzəl 716عارف متابعت نکند قال و قیل رابانگ درا به کار نیاید دلیل را
Qəzəl 718پیچیده است دست تو دست کلیم رادر حقه کرده لعل تو در یتیم را
Qəzəl 727از بس گرفت تنگی دل در میان مرادر کام همچو غنچه نگردد زبان مرا
Qəzəl 732سرگشته ساخت خالِ دلارای او مراپرگار کرد نقطهٔ سودای او مرا
Qəzəl 733از باده چون کند عرق آلود ماه رادر چشم آفتاب بسوزد نگاه را
Qəzəl 734رویت ز هاله حلقه کند نام ماه رادلسرد از آفتاب کند صبحگاه را
Qəzəl 737مشمر ز عمر خود نفس ناشمرده رادفتر مساز این ورق باد برده را
Qəzəl 749روشن ز داغ های نهان ساز سینه رااز پشت، رو شناس کن این آبگینه را
Qəzəl 751چون پای خم به دست فتادت کمر گشاچون گرم شد سرت ز می ناب، سر گشا
Qəzəl 754آماده است از دل پر خون شراب مادر آتش است از جگر خود کباب ما
Qəzəl 755از نان و آب نیست بقا و ثبات ماباشد ز درد و داغ محبت حیات ما
Qəzəl 756در داغ غوطه خورد دل غم سرشت مابا کعبه هم لباس شد آخر کنشت ما
Qəzəl 760چون نی ز ناله نیست تهی بندبند ماآه ار نفس زیاده کشد دردمند ما
Qəzəl 763عالم ختن شد از قلم مشکسود ماجای ترحم است به زخم حسود ما
Qəzəl 764دایم شکفته است دل داغدار ماموقوف وقت نیست چو عنبر بهار ما
Qəzəl 766آمیخته است مستی ما با خمار مایکدست چون حناست خزان و بهار ما
Qəzəl 767با اختیار حق چه بود اختیار ما؟با نور آفتاب چه باشد شرار ما؟
Qəzəl 783تا چند نقشبند تمنا شویم ماآیینه دار جلوه عنقا شویم ما
Qəzəl 788از بس سترد گرد ملال از جبین مادر زیر خاک ماند چو دام آستین ما
Qəzəl 791رزق ملایک است نوای رسای ماچون می شود بلند نگردد نوای ما؟
Qəzəl 798در آتشم ز دیده شوخ ستارههادر هیچ خرمنی نفتد این شرارهها!
Qəzəl 815گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟با پیرهن گل نبود کار، رفو را
Qəzəl 827ای خار و خس بحر ثنای تو سخنهاگنجینه گوهر ز مدیح تو دهنها
Qəzəl 828آن کس که داد پیوند با کاه کهربا راخواهد به هم رسانید جانهای آشنا را
Qəzəl 830چشم همیشه مستت خمار کرد ما رازلف سبک عنانت سیار کرد ما را
Qəzəl 832بسته است چشم روشن از سیر، بال ما راچون شمع ریشه باشد در سر نهال ما را