دایم شکفته است دل داغدار ماموقوف وقت نیست چو عنبر بهار ما

فارغ ز کعبه ایم و ز بتخانه بی نیازخاک مراد ماست دل خاکسار ما

آتش به پرده سوزی اسرار عشق نیسترحم است بر دلی که شود رازدار ما

صد پیرهن ز دامن صبح است پاکتردامان گل ز شبنم شب زنده دار ما

خوش داشتیم وقت حریفان بزم راچون می، گذشت اگر چه به تلخی مدار ما

شد پاره ای ز تن، دل ما از فسردگیخامی به رنگ برگ برآورد بار ما

در روزگار ما دل بی درد و داغ نیستدر سنگ همچو سوخته گیرد شرار ما

از صدق، هر دو دست به دامان شب زدیمتا همچو صبح، تنگ شکر شد کنار ما

گوهر حریف گرد یتیمی نمی شودنتوان فشاند دامن ناز از غبار ما

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب چو خضر روی خزان فنا ندیدشد سبز هر که از سخن آبدار ما

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar