Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
آنها که محققان راهنددر مسند فقر پادشاهند
Qəzəl 89دل کشید آخر عنان چون مرد میدانت نبودصبر پی گم کرد چون همدست دستانت نبود
Qəzəl 90دولتِ عشقِ تو آمد عالمِ جان تازه کردعقل، کافر بود آن رُخ دید و ایمان تازه کرد
Qəzəl 95عذر از که توان خواست که دلبر نپذیردافغان چه توان کرد که داور نپذیرد
Qəzəl 98آن زمان کو زلف را سر میبرداز صبا پیوند عنبر میبرد
Qəzəl 116با کفر زلفت ای جان ایمان چه کار داردآنجا که دردت آید درمان چه کار دارد
Qəzəl 118وصل تو به وهم درنمیآیدوصف تو به گفت برنمیآید
Qəzəl 120دوست مرا رطلِ عشق، تا خط بغداد دادلاجرم از خطِ صبر کار برون اوفتاد
Qəzəl 122لعلت اندر سخن شکر خایدرویت انگشت بر قمر خاید
Qəzəl 123دل از آن راحت جان نشکیبدتشنه از آن آب روان نشکیبد
Qəzəl 135دل نام تو بر نگین نویسدجان نقش تو بر جبین نویسد
Qəzəl 147مکن، کز چشم من بر خاک، سیلِ آتشین خیزدنترسی زآنچنان سیلی کزو آتش چنین خیزد
Qəzəl 152دل سکهٔ عشق مینگردانَدجان خطبهٔ عافیت نمیخواند
Qəzəl 168آنچه عشق دوست با من میکندوالله ار دشمن به دشمن میکند
Qəzəl 173دلم ز راه هوای تو برنمیگرددهوای تو ز دلم زاستر نمیگردد
Qəzəl 179دل از گیتی وفاجویی نداردکه گیتی از وفا بویی ندارد
Qəzəl 180دل جام جام، زهر غمان هر زمان کشدناکامِ جان نگر، که چه در کامِ جان کشد
Qəzəl 183چون زلف یار گیرم دستم به یارب آیدچون پای دوست بوسم جانم برِ لب آید
Qəzəl 188پیش لب تو حلقه به گوشم بنفشهوارلبها بنفشه رنگ ز تبهای بیقرار
Qəzəl 193بر سر من نامده است از تو جفاجویتردر همه عالم توئی از همه بدخویتر
Qəzəl 197سرهای سراندازان در پای تو اولیتردر سینهٔ جانبازان سودای تو اولیتر
Qəzəl 199روز عمرم در شب افتاده است بازوز شبم روز عنا زاده است باز
Qəzəl 205کشد مو بر تن نخجیر تیر از شوق پیکانشبه دل چون رنگ بر گل میدود زخم نمایانش
Qəzəl 230الصبوح ای دل که ما بزم قلندر ساختیمچون مغان از قلهٔ می قبلهای برساختیم
Qəzəl 233یک نظر دوش از شکنج زلف او دزدیدهامزیر هر تار شکنجی صد جهان جان دیدهام
Qəzəl 235زنگ دل از آب روی شستیموز درد هوا سبوی شستیم
Qəzəl 243گفتم به ری مراد دل آسان برآورمز آنجا سفر به خاک خراسان برآورم
Qəzəl 261نیم شب پی گم کنان در کوی جانان آمدمهمچو جان بیسایه و چون سایه بیجان آمدم
Qəzəl 267ز باغت بجز بوی و رنگی نبینمخود آن بوی را هم درنگی نبینم
Qəzəl 268ز باغ عافیت بوئی ندارمکه دل گم گشت و دلجویی ندارم