Qəzəl 85

آن‌ها که محققان راهنددر مسند فقر پادشاهند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 89

دل کشید آخر عنان چون مرد میدانت نبودصبر پی گم کرد چون همدست دستانت نبود

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 90

دولتِ عشقِ تو آمد عالمِ جان تازه کردعقل، کافر بود آن رُخ دید و ایمان تازه کرد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 95

عذر از که توان خواست که دلبر نپذیردافغان چه توان کرد که داور نپذیرد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 98

آن زمان کو زلف را سر می‌برداز صبا پیوند عنبر می‌برد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 116

با کفر زلفت ای جان ایمان چه کار داردآنجا که دردت آید درمان چه کار دارد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 118

وصل تو به وهم درنمی‌آیدوصف تو به گفت برنمی‌آید

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 120

دوست مرا رطلِ عشق، تا خط بغداد دادلاجرم از خطِ صبر کار برون اوفتاد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 122

لعلت اندر سخن شکر خایدرویت انگشت بر قمر خاید

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 123

دل از آن راحت جان نشکیبدتشنه از آن آب روان نشکیبد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 135

دل نام تو بر نگین نویسدجان نقش تو بر جبین نویسد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 147

مکن، کز چشم من بر خاک، سیلِ آتشین خیزدنترسی زآنچنان سیلی کزو آتش چنین خیزد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 152

دل سکهٔ عشق می‌نگردانَدجان خطبهٔ عافیت نمی‌خواند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 168

آنچه عشق دوست با من می‌کندوالله ار دشمن به دشمن می‌کند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 173

دلم ز راه هوای تو برنمی‌گرددهوای تو ز دلم زاستر نمی‌گردد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 179

دل از گیتی وفاجویی نداردکه گیتی از وفا بویی ندارد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 180

دل جام جام، زهر غمان هر زمان کشدناکامِ جان نگر، که چه در کامِ جان کشد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 183

چون زلف یار گیرم دستم به یارب آیدچون پای دوست بوسم جانم برِ لب آید

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 188

پیش لب تو حلقه به گوشم بنفشه‌وارلب‌ها بنفشه رنگ ز تب‌های بیقرار

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 193

بر سر من نامده است از تو جفاجوی‌تردر همه عالم توئی از همه بدخوی‌تر

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 197

سرهای سراندازان در پای تو اولی‌تردر سینهٔ جان‌بازان سودای تو اولی‌تر

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 199

روز عمرم در شب افتاده است بازوز شبم روز عنا زاده است باز

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 205

کشد مو بر تن نخجیر تیر از شوق پیکانشبه دل چون رنگ بر گل می‌دود زخم نمایانش

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 230

الصبوح ای دل که ما بزم قلندر ساختیمچون مغان از قلهٔ می قبله‌ای برساختیم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 233

یک نظر دوش از شکنج زلف او دزدیده‌امزیر هر تار شکنجی صد جهان جان دیده‌ام

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 235

زنگ دل از آب روی شستیموز درد هوا سبوی شستیم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 243

گفتم به ری مراد دل آسان برآورمز آنجا سفر به خاک خراسان برآورم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 261

نیم شب پی گم کنان در کوی جانان آمدمهمچو جان بی‌سایه و چون سایه بی‌جان آمدم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 267

ز باغت بجز بوی و رنگی نبینمخود آن بوی را هم درنگی نبینم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 268

ز باغ عافیت بوئی ندارمکه دل گم گشت و دل‌جویی ندارم

Xaqani Şirvani1 dəq