Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
شب روان در صبح صادق کعبهٔ جان دیدهاندصبح را چون محرمان کعبه عریان دیدهاند
Qəsidə 86سر چه سنجد که هوش میبشودتن چه ارزد که توش میبشود
Qəsidə 92صفتی است حسن او را که به وهم در نیایدروشی است عشق او را که به گفت بر نیاید
Qəsidə 94ایام خط فتنه به فرق جهان کشیدلنتفلحوا به ناصیهٔ انس و جان کشید
Qəsidə 95بیدقی مدح شاه میگویدکوکبی وصف ماه میگوید
Qəsidə 99ای نهان داشتگان موی ز سر بگشاییدوز سر موی سر آغوش به زر بگشایید
Qəsidə 104ای عندلیب جانها طاووس بسته زیوربگشای غنچهٔ لب بسرای غنهٔ تر
Qəsidə 110هین که به میدان حسن رخش درافکند یاربیش بهاتر ز جان نعل بهایی بیار
Qəsidə 130ای لب و زلفین تو مهره و افعی بهمافعی تو دام دیو مهرهٔ تو مهر جم
Qəsidə 146روزم فرو شد از غم، هم غمخوری ندارمرازم برآمداز دل، هم دلبری ندارم
Qəsidə 173سنت عشاق چیست؟ برگ عدم ساختنگوهر دل را ز تف مجمر غم ساختن
Qəsidə 197ای در دل سودائیان، از غمزه غوغا داشتهمن کشتهٔ غوغائیان، دل مست سودا داشته
Qəsidə 218چو گل بیش ندهم سران را صداعیکنم بلبلان طرب را وداعی
Qəsidə 220گرچه کان خرد مرا دانیعاجزم در نهاد خاقانی
Qəsidə 223چون صبحدم عید کند نافه گشائیبگشای سر خم که کند صبح نمائی
Rübai 6میساخت چو صبح لالهگون رنگ هوابا توبهٔ من داشت نمک جنگ هوا
Rübai 7عیسیلب و آفتابروئی پسرازنّارخط و صلیبموئی پسرا
Rübai 10ای دوست اگر صاحب فقری و فناباید که شعورت نبود جز به خدا
Rübai 18از عشق بهار و بلبل و جام طربگل جان چمن بود که آمد بر لب
Rübai 53تندی کنی و خیره کشیت آئین استتو دیلمی و عادت دیلم این است
Rübai 58با یار سر انداختنم سود نداشتدر کار حیل ساختنم سود نداشت
Rübai 65خاقانی را گلی به چنگ افتاده استکز غالیه خالش چو سنگ افتاده است
Rübai 67چون سوی تو نامهای نویسم ز نخستیا از پی قاصدی کمر بندم چست
Rübai 79شب چون حُلی ستاره در هم پیوستماهم چو ستارگان، حلیها بربست
Rübai 81خاقانی اسیر یار زرگر نسب استدل کوره و تن شوشهٔ زرین سلب است
Rübai 87آن گل که به رنگ طعنه در می کرده استبا عارض تو برابر کی کرده است
Rübai 89غار سپید است پناهی دهدتوز بالش نقره تکیهگاهی دهدت
Rübai 90قالب نقش بندی لاهوت استگلخن ابلیس و چه هاروت است
Rübai 99چون قهر الهی امتحان تو کندحصن تو نهنگ جانستان تو کند
Rübai 122کس همچو من غریب بییار مبادبیچاره و عاجز و گرفتار مباد