Qəsidə 67

شب روان در صبح صادق کعبهٔ جان دیده‌اندصبح را چون محرمان کعبه عریان دیده‌اند

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 86

سر چه سنجد که هوش می‌بشودتن چه ارزد که توش می‌بشود

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 92

صفتی است حسن او را که به وهم در نیایدروشی است عشق او را که به گفت بر نیاید

Xaqani Şirvani5 dəq
Qəsidə 94

ایام خط فتنه به فرق جهان کشیدلن‌تفلحوا به ناصیهٔ انس و جان کشید

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 95

بیدقی مدح شاه می‌گویدکوکبی وصف ماه می‌گوید

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 99

ای نهان داشتگان موی ز سر بگشاییدوز سر موی سر آغوش به زر بگشایید

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 104

ای عندلیب جان‌ها طاووس بسته زیوربگشای غنچهٔ لب بسرای غنهٔ تر

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 110

هین که به میدان حسن رخش درافکند یاربیش بهاتر ز جان نعل بهایی بیار

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 130

ای لب و زلفین تو مهره و افعی بهمافعی تو دام دیو مهرهٔ تو مهر جم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 146

روزم فرو شد از غم، هم غم‌خوری ندارمرازم برآمداز دل، هم دلبری ندارم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 173

سنت عشاق چیست؟ برگ عدم ساختنگوهر دل را ز تف مجمر غم ساختن

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 197

ای در دل سودائیان، از غمزه غوغا داشتهمن کشتهٔ غوغائیان، دل مست سودا داشته

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 218

چو گل بیش ندهم سران را صداعیکنم بلبلان طرب را وداعی

Xaqani Şirvani4 dəq
Qəsidə 220

گرچه کان خرد مرا دانیعاجزم در نهاد خاقانی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 223

چون صبح‌دم عید کند نافه گشائیبگشای سر خم که کند صبح نمائی

Xaqani Şirvani5 dəq
Rübai 6

می‌ساخت چو صبح لاله‌گون رنگ هوابا توبهٔ من داشت نمک جنگ هوا

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 7

عیسی‌لب و آفتاب‌روئی پسرازنّارخط و صلیب‌موئی پسرا

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 10

ای دوست اگر صاحب فقری و فناباید که شعورت نبود جز به خدا

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 18

از عشق بهار و بلبل و جام طربگل جان چمن بود که آمد بر لب

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 53

تندی کنی و خیره کشیت آئین استتو دیلمی و عادت دیلم این است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 58

با یار سر انداختنم سود نداشتدر کار حیل ساختنم سود نداشت

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 65

خاقانی را گلی به چنگ افتاده استکز غالیه خالش چو سنگ افتاده است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 67

چون سوی تو نامه‌ای نویسم ز نخستیا از پی قاصدی کمر بندم چست

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 79

شب چون حُلی ستاره در هم پیوستماهم چو ستارگان، حلی‌ها بربست

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 81

خاقانی اسیر یار زرگر نسب استدل کوره و تن شوشهٔ زرین سلب است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 87

آن گل که به رنگ طعنه در می کرده استبا عارض تو برابر کی کرده است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 89

غار سپید است پناهی دهدتوز بالش نقره تکیه‌گاهی دهدت

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 90

قالب نقش بندی لاهوت استگلخن ابلیس و چه هاروت است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 99

چون قهر الهی امتحان تو کندحصن تو نهنگ جان‌ستان تو کند

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 122

کس همچو من غریب بی‌یار مبادبیچاره و عاجز و گرفتار مباد

Xaqani Şirvani1 dəq