Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
معشوقه ز لب آب حیات انگیزدپس آتش تب چرا ازو نگریزد
Rübai 146غم شحنهٔ عشق است و بلا انگیزدجان خواهد شحنگی و رنگ آمیزد
Rübai 160خاقانی هر شبت شبستان نرسدتو مفلسی این نعمتت آسان نرسد
Rübai 164چرخ استر توسن جل سبز اندر برخاقانی ازین توسن بد دست حذر
Rübai 178ای چشم تو فتنهٔ فلک را قلوزهجران تو شیر شرزه را گیرد بز
Rübai 185در طبعِ بَهیمهسار، مردمخو باشبا عادت دیوسان، مَلَک نیرو باش
Rübai 197خاقانی را دلی است چون پیکرِ تیغرخ چون حلی و سرشک چون گوهرِ تیغ
Rübai 199در عشق تو شد موی زبانم به گزافکان موی میان ز غم دلم کرد معاف
Rübai 200نه خاک توام به آدمی کردهٔ عشقنه مرغ توام به دانه پروردهٔ عشق
Rübai 201ای درد چو بیدرد ز حالم غافلبر گردن او بستهٔ مهری از دل
Rübai 210از کوی تو ای نگار زاری بردیمآشفته دلی و بیقراری بردیم
Rübai 219اکنون که شب آمد برود جانانمگر خورشید است عادتش میدانم
Rübai 221خاقانی را ز آن رخ و زلفین به خمدل عود بر آتش است و اشک آب بقم
Rübai 235دل دل طلبید از پی ره دلجویمبدرود کنان کرد گذر در کویم
Rübai 257ای دوست به ماتم چه نشینی چندینکز ماتم تو شدیم با مرگ قرین
Rübai 267ای روی تو محراب دل غمناکانوی دست تو سرمایهٔ بر سر خاکان
Rübai 280کو آن می دیرسال زودافکن تومحراب دل من ز حیات تن تو
Rübai 289صد ساله ره است از طلب من تا تودر بادیهٔ طلب من آیم یا تو
Rübai 291چشمم به گل است و مرغ دستان زن تومیلم به می است و رطل مرد افکن تو
Rübai 295خاقانی را خون دل رز دَردِهدل سوخته را خام روان پز درده
Rübai 305گفتم پس از آن روز وصال ای دلخواهشبهای فراقت چه دراز آمد آه
Rübai 308ای با تو مرا دوستی سی روزهاز خدمت تو وصل کنم دریوزه
Rübai 319خاقانی اگر پند حکیمان خواندیپس نام زنان را به زبان چون راندی
Rübai 327خاقانی را طعنه زنی هر گاهیکو ... طلبد به ... نجوید راهی
Rübai 331از گردون برنتابم این بیآبیخون شد دل و اشک آتشی سیمابی
Rübai 333خاقانی اگر شیوهٔ عشق آغازییارانت خسند با خسان چون سازی
Rübai 342از شهر تو رفت خواهم ای شهرآرایجان را به وداع کوتهی رو بنمای
Rübai 345ای زلف بتم عقرب مه جولانیجادو صفتی گرچه به ثعبان مانی
Rübai 346راهی که در او خنگ فلک لنگ شدیاز وسعت او دل جهان تنگ شدی
Rübai 347خاقانی اگر سرزدهٔ یار آییدر سرزدگی مگر کُلهدار آیی