Qitə 246

آن به من می‌رسد ز سختی و رنجکه به جان مرگ را خریدارم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 247

در دهر سیه سپیدم افکندبخت سیه سپید کارم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 252

رفیقا شناسی که من ز اهل شرواننه از بیم جان در شما می‌گریزم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 260

من که خاقانیم به هیچ بدیبد نخواهم که اوست یزدانم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 263

آنچه افتاد چند بار مراپند نگرفتم ای فلان که منم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 264

به خدائی که در خدائی اوهیچگونه ریا نمی‌بینم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 265

منکوب طبعم آوخ و منکوس طالعمبر عالم سبک سر از آن سر گران بوم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 267

خاقانیا نجات مخواه و شفا مبینکه‌آرَد شفات علت و زاید نجات، بیم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 271

کو نُزل عاشقان که به منزل رسیده‌ایمجان نورهان دهیم که نادیده دیده‌ایم

Xaqani Şirvani2 dəq
Qitə 278

دبیران را منم استاد و میران را منم قُدوهمرا هم قُدوه هم استاد عزالدین بوعمران

Xaqani Şirvani2 dəq
Qitə 280

ز آل غانم اگرچه نفعی نیستباری آسوده‌اند عالمیان

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 281

از کمال توست خاقانی نه از نقصان که دهراز نهان آب رخت خواهد به عمدا ریختن

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 284

خیره کشا، بد کنشا، ظالما!این همه نیکان مکش و بد مکن

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 291

زین کلک من که سحر طرازی است راستیندست زمانه راست طرازی بر آستین

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 292

لوریی گفت مرا در عرفاتکه می و بنگ نگیرم پس از این

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 293

به نسبت از تو پیمبر بنازد ای سیدکه از بقا نسب ذات توست حاصل ازو

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 299

آبم ببرد بخت، بخ ای خفته بخت بخنانم نداد چرخ، زهی سفله چرخ زه

Xaqani Şirvani2 dəq
Qitə 303

ای بلخیَک سَقَط چه فرستی به شهر ماچندین سُقاطهٔ هوس افزای عقل کاه

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 305

زهی عقد فرهنگیان را میانهمیان پیشت اصحاب فرهنگ بسته

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 319

یک مشت خاکی ارچه دربند کاخ و کوخیبرگ از خدا طلب کن بگذار شاخ و شوخی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 321

ای جهان داوری که دوران راعهد نامهٔ بقا فرستادی

Xaqani Şirvani4 dəq
Qitə 325

طبع روشن داشت خاقانی، حوادث تیره کردور نکردی، خاطر او نور پیوند آمدی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 327

گر دیده یک اهل دیده بودیدل مژده پذیر دیده بودی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 331

رو که سوی راستی بسیج نداریمایه به جز طبع پیچ پیچ نداری

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 333

صدرا تو را جلالت اسکندر است لیکخضری که آب علم ز بحر یقین خوری

Xaqani Şirvani2 dəq
Qitə 334

رضیت بما قسم الله لیو فوضت امری الی حالقی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 336

بس کن از سودای خوبان داشتن خاقانیاکز سر سودا خرد را در سر آرد خیرگی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 340

چراغ کیان کشته شد کاش منبه مرگش چراغ سخن کشتمی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 344

عالمی بس دیو رای است ارنه مننام حور مه نقابش کردمی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 345

اهل بایستی که جان افشاندمیدامن از اهل جهان افشاندمی

Xaqani Şirvani1 dəq