Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چشمهٔ خون ز دلم شیفتهتر کس را نیخون شو ای چشم که این سوز جگر کس را نی
Qitə 349صانعا شکر تو واجب شمرمکه وجود همه ممکن تو کنی
Qitə 351اهل بغداد را زنان بینیطبقات طبقزنان بینی
Qitə 355مِرفَق دهم به حضرت صاحب قصیدهایخوشتر ز اشک مریمی و باد عیسوی
Qitə 359بس کن خاقانیا ز مدحت دونانتا ز سگان جان شیر شرزه نجویی
Qəzəl 14گر مدعی نهای غم جانان به جان طلبجان چون به شهر عشق رسد نورَهان طلب
Qəzəl 19کار عشق از وصل و هجران درگذشتدرد ما از دست درمان درگذشت
Qəzəl 26آگه نهای که بر دلم از غم چه درد خاستمحنت دواسبه آمد و از سینه گرد خاست
Qəzəl 40فرمان ملک چه ساحری ساختکز سحر بهار آزری ساخت
Qəzəl 50روی تو دارد ز حسن آنچه پری آن نداشتحسن تو دارد ملک آنکه سلیمان نداشت
Qəzəl 91دل پیش خیال تو صد دیده برافشانددر پای تو هر ساعت جانی دگر افشاند
Qəzəl 101عشاق بجز یارِ سرانداز نخواهندخوبان بجز از عاشق جانباز نخواهند
Qəzəl 104فروغ جمالت نظر برنتابدصفات خیالت خبر برنتابد
Qəzəl 108با یاد تو زهر بر شکر خنددبا روی تو شام بر سحر خندد
Qəzəl 109جانا لب تو پیشکش از ما چه ستانداینک سر و زر نقد دگر تا چه ستاند
Qəzəl 124لب جانان دوای جان بخشددرد از آن لب ستان که آن بخشد
Qəzəl 136فراقت ز خونریز من درنماندسر کویت از لافزن درنماند
Qəzəl 137آتش عشق تو دید صبرم و سیماب شدهستی من آب گشت، آب مرا آب شد
Qəzəl 140خاکی دلم به گرد وصالش کجا رسدسرگشته میدود به خیالش کجا رسد
Qəzəl 141اندرآ ای جان که در پای تو جان خواهم فشانددستیاری کن که دستی بر جهان خواهم فشاند
Qəzəl 145دل دادم و کار برنیامدکام از لب یار برنیامد
Qəzəl 155حُسنِ تو خیال برنتابدعشق تو زوال برنتابد
Qəzəl 156روی تو چون نوبهار جلوهگری میکندزلف تو چون روزگار پردهدری میکند
Qəzəl 172این عشق آتشینم دود از جهان برآردوین زلف عنبرینت آتش ز جان برآرد
Qəzəl 174صبح چون جیب آسمان بگشادهاتف صبحدم زبان بگشاد
Qəzəl 175آن دم که صبح بینش من بال برگشادآن مرغ صبحگاه دلم تیز پر گشاد
Qəzəl 176زان بخششی که بر در عالم شداندُه نصیب گوهر آدم شد
Qəzəl 182آن کو چو تو دلربای داردبر فرق زمانه پای دارد
Qəzəl 189پیش صبا نثار کنم جان شکوفهوارکو عقد عنبرین که شکوفه کند نثار
Qəzəl 196آن خال جو سنگش ببین، آن روی گندمگون نگربر خاک راه او مرا جو جو دل پر خوننگر