Xaqani Şirvani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای باد بوی یوسف دلها به ما رسانیک نوبر از نهال دل ما به ما رسان
Qəzəl 288تا مرا سودای تو خالی نگرداند ز منبا تو ننشینم به کام خویشتن بیخویشتن
Qəzəl 296شد آبروی عاشقان از خوی آتشناک توبنشین و بنشان باد خویش ای جان عاشق خاک تو
Qəzəl 297گرچه جانی از نظر پنهان مشورحم کن در خون جان ای جان مشو
Qəzəl 300در عشق داستانم و بر تو به نیم جوبازیچهٔ جهانم و بر تو به نیم جو
Qəzəl 301بستهٔ زلف اوست دل، ای دل از آن کیست اوخستهٔ چشم اوست جان، مرهم جان کیست او
Qəzəl 307Qanadları kəsilmiş bir quşam mən, a canan!Başı kəsik şam kimi qarşındayam hər zaman.
Qəzəl 320غم بنیاد آب و گل چه خوریدم گردون مستحِل چه خوری
Qəzəl 323خاکِ بَغداد، در آبِ بَصَرَم بایستیچشمهٔ دجلِه میانِ جگرَم بایستی
Qəzəl 330زرهِ زلف بر قبا شکنیآه در جان آشنا شکنی
Qəzəl 335گلی از باغ وفا آمدهایخود خس و خار نما آمدهای
Qəzəl 337تا حلقههای زلف به هم برشکستهایبس توبههای ما که به هم درشکستهای
Qəzəl 344گر زیر زلفبند او باد صبا جا یافتیصد یوسف گم گشته را در هر خمی وایافتی
Qəzəl 357بانگ آمد از قِنینه کهآباد بر خرابیدریاب کار عشرت گر مرد کار آبی
Qəzəl 358دلم که مرغ تو آمد به دام باز گرفتینه خاک تو شدم از من چه گام باز گرفتی
Qəzəl 363زین نیم جان که دارم جانان چه خواست گوئیکرد آنچه خواست با دل از جان چه خواست گوئی
Qəzəl 365هرگز بود به شوخی چشم تو عبهری؟یا راستتر ز قد تو باشد صنوبری؟
Qəzəl 371گر نه تو ای زود سیر تشنهٔ خون منیبا من دیرینه دوست چند کنی دشمنی
Qəzəl 378هر روز به هر دستی رنگی دگر آمیزیهر لحظه به هر چشمی شور دگر انگیزی
Qəzəl 380ای دیده ره ز ظلمت غم چون برون بریچون نور دل نماند برون راه چون بری
Qəzəl 386گویم همه دل منی و جانیمانم به تو و به من نمانی
Qəzəl 391دلم خاک تو شد گو باش من خون میخورم باریز دست این دل خاکی به دست خون درم باری
Qəzəl 392اذا ما الطیر غنت فیالصباحِاجب داعی معاطاة الملاحِ
Qəzəl 394ما انصف ندمانی لو انکر ادمانیفالقهوة من شرطی لاالتوبة من شانی
Qəsidə 1جوشن صورت برون کن در صف مردان درآدل طلب کز دارِ ملکِ دل توان شد پادشا
Qəsidə 30رستم و بهرام را بهم چه مصاف استاین دو خلف را بهم چه خشم و خلاف است
Qəsidə 43آن مه نو بین که آفتاب برآوردغنچهٔ گل بین که نوبهار درآورد
Qəsidə 44عارضهٔ تازه بین که رخ به من آورددرد کهن بارگیر خویشتن آورد
Qəsidə 49تشنهٔ دل به آب مینرسددیده جز بر سراب مینرسد
Qəsidə 64صبح خیزان کاستین بر آسمان افشاندهاندپای کوبان دست همت بر جهان افشاندهاند