Qəzəl 284

ای باد بوی یوسف دلها به ما رسانیک نوبر از نهال دل ما به ما رسان

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 288

تا مرا سودای تو خالی نگرداند ز منبا تو ننشینم به کام خویشتن بی‌خویشتن

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəzəl 296

شد آبروی عاشقان از خوی آتش‌ناک توبنشین و بنشان باد خویش ای جان عاشق خاک تو

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 297

گرچه جانی از نظر پنهان مشورحم کن در خون جان ای جان مشو

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 300

در عشق داستانم و بر تو به نیم جوبازیچهٔ جهانم و بر تو به نیم جو

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 301

بستهٔ زلف اوست دل، ای دل از آن کیست اوخستهٔ چشم اوست جان، مرهم جان کیست او

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 307

Qanadları kəsilmiş bir quşam mən, a canan!Başı kəsik şam kimi qarşındayam hər zaman.

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 320

غم بنیاد آب و گل چه خوریدم گردون مستحِل چه خوری

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 323

خاکِ بَغداد، در آبِ بَصَرَم بایستیچشمهٔ دجلِه میانِ جگرَم بایستی

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəzəl 330

زرهِ زلف بر قبا شکنیآه در جان آشنا شکنی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 335

گلی از باغ وفا آمده‌ایخود خس و خار نما آمده‌ای

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 337

تا حلقه‌های زلف به هم برشکسته‌ایبس توبه‌های ما که به هم درشکسته‌ای

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 344

گر زیر زلف‌بند او باد صبا جا یافتیصد یوسف گم گشته را در هر خمی وایافتی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 357

بانگ آمد از قِنینه که‌آباد بر خرابیدریاب کار عشرت گر مرد کار آبی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 358

دلم که مرغ تو آمد به دام باز گرفتینه خاک تو شدم از من چه گام باز گرفتی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 363

زین نیم جان که دارم جانان چه خواست گوئیکرد آنچه خواست با دل از جان چه خواست گوئی

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəzəl 365

هرگز بود به شوخی چشم تو عبهری؟یا راست‌تر ز قد تو باشد صنوبری؟

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 371

گر نه تو ای زود سیر تشنهٔ خون منیبا من دیرینه دوست چند کنی دشمنی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 378

هر روز به هر دستی رنگی دگر آمیزیهر لحظه به هر چشمی شور دگر انگیزی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 380

ای دیده ره ز ظلمت غم چون برون بریچون نور دل نماند برون راه چون بری

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 386

گویم همه دل منی و جانیمانم به تو و به من نمانی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 391

دلم خاک تو شد گو باش من خون می‌خورم باریز دست این دل خاکی به دست خون درم باری

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəzəl 392

اذا ما الطیر غنت فی‌الصباحِاجب داعی معاطاة الملاحِ

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 394

ما انصف ندمانی لو انکر ادمانیفالقهوة من شرطی لاالتوبة من شانی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 1

جوشن صورت برون کن در صف مردان درآدل طلب کز دارِ ملکِ دل توان شد پادشا

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 30

رستم و بهرام را بهم چه مصاف استاین دو خلف را بهم چه خشم و خلاف است

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 43

آن مه نو بین که آفتاب برآوردغنچهٔ گل بین که نوبهار درآورد

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 44

عارضهٔ تازه بین که رخ به من آورددرد کهن بارگیر خویشتن آورد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 49

تشنهٔ دل به آب می‌نرسددیده جز بر سراب می‌نرسد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 64

صبح خیزان کاستین بر آسمان افشانده‌اندپای کوبان دست همت بر جهان افشانده‌اند

Xaqani Şirvani4 dəq