Dərdə müştaq olmayan kimdir ki, dərman istəyə?Qəbləl-mövti bilməyən, sən sanma ki, can istəyə.

Cövhəri olmaq gərəkdir, cövhəri bulmaq gərək,Hər kimin könlündə vardır, vara ol kan istəyə.

Can ilə, dünyavü üqba hər kim ol tərk etmədi,Müddəidir, sanma kim, ol vara canan istəyə.

Xizrlə zülmatını tanımayan heyvan kimi,Nə bilə kim, qanda vara, abi-heyvan istəyə?

Kim əzəl tanımadı kəndi vücudu şəhrini,Ol gədahimmət nə yoldan vara sultan istəyə?

Ənbərin zülfü anın, kim ki, dolaşdı boynuna,Başı top olsun anın, gər özgə çövkan istəyə.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Zülfünün küfrün əgərçi əhli-fəzl iman bilir,Ey Nəsimi, sanma sən kim, kafər iman istəyə.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq