آن ستمگر، که وفای منش از یاد برفتآتش اندر من مسکین زد و چون باد برفت

او به بغداد روان گشت و مرا در پی اوآب چشمست که چون دجلهٔ بغداد برفت

گر چه می‌گفت که: از بند شما آزادمهم‌چنان بندهٔ آنیم، که آزاد برفت

او چو برخاست غم خود به نیابت بنشاندتا نگویی که: سپهر از بر بیداد برفت

از من خسته به شیرین که رساند خبری؟کز فراق تو چها بر سر فرهاد برفت!

پیش ازین در دل من هر هوسی بگذشتیدل بدو دادم و دانم همه از یاد برفت

اوحدی، از غم او ناله نمی‌باید کردسهل کاریست غم ما، اگر او شاد برفت

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri