درد تو برآورد ز دنیا و ز دینمبا مایهٔ عشق تو آن نه باد و نه اینم

چشم همه آفاق به دیدار تو بینندتا پردهٔ ز رخ برنکنی هیچ نبینم

تحصیل تو مقدور و من آسوده روا نیستاز خرمن اقبال چرا خوشه نچینم؟

اندیشهٔ مستوری و دین داشتنم بودسودای تو نگذاشت که مستور نشینم

از گنج وصالت به سعادت برسد زودگر خاتم لعل تو شود ملک نگینم

تا ماه تشبه به رخت کرد ز خوبیبا ماه به پیکارم و با مهر به کینم

گر نور تو در خلق نبینم ز دو گیتیهم گوش فروبندم و هم گوشه نشینم

پایی به کرم بررخ من نیز همی نهکندر سر کویت نه کم از خاک زمینم

چون اوحدی از وصل به شاهی برسم زودگر خاتم لعل توشود ملک یمینم

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Hicran