عاشقان را چو صلا جانب می خانه زدندآتشی بود که اندر دل دیوانه زدند

در تمنای تو عشاق ز پای افتادهمست گشتند و ز مستی کف مستانه زدند

عکس ساقی چو درین باده صافی افتادعاشقان در هوست ساغر و پیمانه زدند

عالم آشفته شد،ای دوست، دگر باره،چه بود؟زلف میگون تراباز مگر شانه زدند؟

هر سخن کز صفت شمع جمالت گفتندآتشی بود که در باطن پروانه زدند

شرمشان نامد از آن یار،که در عین غرورطعنهایی که بر آن عاشق فرزانه زدند؟

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. قاسمی،بنده آن راه روانم که ز شوققدم صدق درین بادیه مستانه زدند

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq