خوش وقت من، که آینه کردار روشنممرآت راست گویم و شانه نمی زنم

آیینه چون نمود مرا آن چنان که هستآیین نه این بود که من آیینه بشکنم

در فهم رمز قصه مستان ذوالجلالجان پرورم، بجان تو و جان نمی کنم

امکان ندارد آنکه: بگویند راز فاشچون آتش هوای تو در سینه زد علم

امشب که میهمان منست آن مراد دلای صبح، اگر چه فاتحه خوانی ولی مدم

در نون و در قلم نظری کن باعتبارنون امر مجمل آمد و تفسیر نون قلم

راهی عظیم دور و درازست و ناپدیداز کوچه حدوث بدروازه قدم

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. گویند: قاسمی بشرست، این چه مدعاست؟آری، به جان تو، بشرم لیک بی شرم

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri