جگر گرمست و آهم سرد و دل خونخرد آشفته و جان مست و مجنون

بدور دوست خوش حالیم و فارغز ملک خسرو و گنج فریدون

بهرجا در جهان جان و دلی هستبران زلف پریشانست مفتون

ز حضرت قابلیت جوی و دانشکه هرچند روز افزون روزی افزون

از آن زاهد نگوید قصه عشقکه ابله را نباشد طبع موزون

شدم در وصف او حیران، چه گویم؟که هر دم جلوه ای دارد دگرگون

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. همیشه جان قاسم میل داردبدان زلف سیاه و چشم میگون

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq