ای کمالت نعت عزت در جهان انداختهجان ز شوق تو کله بر آسمان انداخته

یک سخن گفته زر از خویشتن با بلبلانشور و غوغا در زمین و در زمان انداخته

هر زمان از عشق رویت عقل در شور آمدهجان و دل را در محیط بی کران انداخته

ارغوان را گفته: وصل ما بیابی، غم مخورزین حکایت صد عرق بر ارغوان انداخته

قعر دریای کمال از ناگهان موجی زدهمستعین را در مقام مستعان انداخته

بی نشانست آن حبیب، اما برای بازیافتصد حدیث با نشان در بی نشان انداخته

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. یک کرشمه کرده با خود از برای خویشتنقاسمی را در بلای جاودان انداخته

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq